✅ سبکشناسیِ شناختی
عنوان " سبکشناسیِ شناختی" که برخی آن را بوطیقای شناختی نیز مینامند خبر از پیدایی رویکرد نوینی در گسترهی مطالعات سبکشناسی میدهد.
این رویکرد در دههی نخست قرن بیست و یکم رشد و نمو یافته و کتابها و مقالات سبکشناختی زیادی با صفتِ "شناختی" و شناخت اجتماعی منتشر شده است.
سبکشناسی شناختی، رویکرد نوین و گستردهای است که از مواجههی سه قلمرو زبانشناسی، مطالعات ادبی و علومِ شناختی پدیدار شده است.
این رویکرد نوعی تحلیل است که هم دقتها و جزءینگریهای سبکشناسی سنتی و روشهای زبانشناسی در بررسی متن ادبی را داراست و هم از زمینههای نظری و روشمندی در بررسی ساختارها و فرایندهای شناختی بهره میگیرد؛ این ساختارها و فرایندها، در واقع همان خاستگاه تولید متن و منشا درک و دریافت زبانی ما هستند.
سبکشناسی شناختی هم کهنه است و هم تازه؛ کهنه است چون به همان مساءل قدیمی مانند رابطهی میان گزینشهای زبانی و تاثیرات سبکی و تفسیرهای خواننده از متن تعلق خاطر نشان میدهد؛ مثلاً اصطلاح "برجستهسازی" که در سبکشناسی فرمالیستی آنگلو_آمریکایی بسیار اهمیت داشت مورد توجه سبکشناسان شناختی هم هست.
شناختیان، گزینشهای سبکی و الگوهای زبانی برجسته و خاص را با مساءل ذهن و شناخت پیوند میدهند.
فتوحی، محمود. (۱۳۹۰).سبکشناسی (نظریهها، رویکردها و روشها). تهران. سخن. صفحهی ۱۵۹/۱۶۰ .
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan