✍️پارادوکس همسان سازی حقوق اعضای هیات علمی آموزشی و پژوهشی و سوال قدیمی علم بهتر است یا ثروت؟
📌همه ما در دوران آموزش متوسطه این تجربه را داشتیم که معلمان گرامی از ما خواستند انشایی بنویسیم" علم بهتر است یا ثروت"، با همان برداشت های زمان نوجوانی خودمان با افتخار می‌نوشتیم علم بهتر است، چون علم خلق ارزش و ثروت می کند، جان انسان‌ها را نجات می دهد، علم زندگی را برای ما بهتر می‌کند و... اگر علم نباشد ثروتی به وجود نمی آید، یک کارخانه دار موفق با علم و دانش توانسته موفق شود، یک کسب و کار موفق با تجهیز شدن به علم و دانش موفق شده است، فناوری با علم و دانش بوجود می آید و ....
📌همه این‌ها برخی از ما را ترغیب کرد که سال‌های خوب جوانی خود را بسپاریم به علم اندوزی و کسب تجربه تا بتوانیم برای جامعه مان مفید باشیم و شرایط بهتری برای زندگی مردم کشورمان فراهم آوریم ... به طور یقین افرادی که این مسیر را انتخاب کردند سختی‌ها و مشقت‌های فراوانی را تحمل کردند شب بیداری‌ها، استرس امتحان، استرس تهیه مقالات و کتاب‌ها (اون موقع اینترنتی و دسترسی مثل الان نبود سفارش می‌دادیم تا تهیه شود)، فشار‌های مالی و تامین هزینه تحصیل به خصوص افرادی که دور از زادگاه خود بودند، دور بودن از خانواده و ... بسیاری مشکلات دیگر که هر کدام از ما‌ها در این مسیر طی کردیم تا بعد از آموزش متوسطه ۱۲ سال از عمر خود را برای دوره کارشناسی تا دکترا طی کردیم و پس از آن تازه مسیر ما شروع شد که یا مدرس شویم یا محقق یا هردو تا تجربه بیاندوزیم و علم و دانش خود را در محیط بیازماییم و کار میدانی و حضور در میان مردم و آزمون و خطا کردن تئوری‌های علمی و تحلیل و نقد و ... که نه تنها ساعت‌های روز بلکه شبانگاه هم فکر و ذهن را به خود مشغول می‌کند که چرا چنین است؟ چه باید کرد؟ چه خواهد شد؟ .. سوالاتی که مدام ذهن ما را به خود مشغول نموده است.
📌شغل و کار ما منوط به ۸ ساعت کار در روز نیست بلکه بخشی از زندگی ماست که همواره با ماست و این موضوع برای رشته‌های علوم انسانی که با مردم و رفتار مردم سروکار دارند عمیق‌تر و وسیع‌تر است؛ از خیابانی می‌گذریم کودکان کار را می‌بینم تمام ذهن مان درگیر می‌شود چرا این کودکان مجبور به کار هستند؟ با چه تهدید‌هایی روبرو هستند؟ آیا می‌شود برایشان فرصت توسعه فردی ایجاد کرد؟ و... یا مردم را می‌بینیم افسرده هستند بدون لبخند بر روی لب. ذهنت مشغول می‌شود، قیمت‌ها افزایش می‌یابد مضطرب می‌شوی که چه بر سر اقتصاد خانواده و کسب و کار می‌آید، بیکاری زیاد می‌شود نگرانی چطور معیشت خانواده‌ها برقرار می‌شود و ... دائم با هر خبری روح و روانت درگیر می‌شود و مدام درذهن و فکرت با خود مشغولی با سه سوال چرا؟ چگونه؟ چه باید کرد؟ با همه سختی کاری که برای تحقیق و آموزش داریم و دیده نمی‌شود باز از کارمان رضایت داریم که خروجی آن به نفع مردم کشور خواهد بود و برای برقراری و آبادی و سرافرازی میهن در تلاش هستیم. شاید اگر همین وقت و انرژی را برای کسب و کار اقتصادی می‌گذاشتیم با کمترین درگیری ذهنی در رفاه مالی بودیم، اما مطلوبیت کارمان به مراتب بیشتر از کسب درآمد اقتصادی بوده و تنها اکتفا نمودیم به حقوق و دستمزدی که دریافت می‌شود چرا که هنوز هم اعتقاد داریم علم جایگاه بالایی دارد و انتظارمان این بوده که این جایگاه نه در شعار بلکه در عمل توسط سیاستگذاران و حکومت داران و دولتمرادان نه تنها تضعیف نشده بلکه تقویت شود چرا که جامعه‌ای بدون علم و دانش و دانشمند و متخصص به سرانجام مطلوب نخواهد رسید.تنها انتظار ما ارزش بخشیدن به جایگاه علم و دانش و محقق و مدرس بوده است، چون اگر به آن ایمان باشد انگیزه کاری و بهره وری افزایش و دیگر نیازی به مطالبه گری حقوق اولیه خود نخواهیم بود. بار‌ها شنیده ایم که از نخبگان و متخصصین حمایت می‌شود که انگیزه کار و ماندن در کشور تقویت شود، اما آنچه در عمل دیده می‌شود با شعار‌ها بسیار فاصله دارد به طوری که بسیاری از مدرسین و محققان کشور را بی انگیزه نا امید و سرخورده نموده است که نمونه بارز جدید آن موضوع همسان سازی حقوق هیات علمی است که تبعیض و بی عدالتی در میان اعضای هیات علمی (آموزشی و پژوهشی) نه تنها از بین نرفت بلکه شدت یافت.
📌مگر می‌شود یک بام و چند هوا باشد وقتی عضو هیات علمی باشی با مقررات یکسان (ترفیع و ارتقا) چه فرقی دارد کدام دانشگاه باشی یا کدام مرکز تحقیقاتی. اگر قانون است برای همه اعضای هیات علمی بایستی جاری شود بدون تبعیض. این تبعیض برای اعضای هیات علمی دستگاه‌های اجرایی که به تحقیق کاربردی، آموزش و ترویج اهتمام دارند آشکار است و در وزارت جهاد کشاورزی اعضای هیات علمی آن از این همسان سازی مغفول مانده اند.
✍️ادامه مطلب در وب سایت نویسنده و شعار سال ، دی ماه ۱۴۰۰ 🇮🇷
https://shoaresal.ir/fa/news/368388/
📌همه ما در دوران آموزش متوسطه این تجربه را داشتیم که معلمان گرامی از ما خواستند انشایی بنویسیم" علم بهتر است یا ثروت"، با همان برداشت های زمان نوجوانی خودمان با افتخار می‌نوشتیم علم بهتر است، چون علم خلق ارزش و ثروت می کند، جان انسان‌ها را نجات می دهد، علم زندگی را برای ما بهتر می‌کند و... اگر علم نباشد ثروتی به وجود نمی آید، یک کارخانه دار موفق با علم و دانش توانسته موفق شود، یک کسب و کار موفق با تجهیز شدن به علم و دانش موفق شده است، فناوری با علم و دانش بوجود می آید و ....
📌همه این‌ها برخی از ما را ترغیب کرد که سال‌های خوب جوانی خود را بسپاریم به علم اندوزی و کسب تجربه تا بتوانیم برای جامعه مان مفید باشیم و شرایط بهتری برای زندگی مردم کشورمان فراهم آوریم ... به طور یقین افرادی که این مسیر را انتخاب کردند سختی‌ها و مشقت‌های فراوانی را تحمل کردند شب بیداری‌ها، استرس امتحان، استرس تهیه مقالات و کتاب‌ها (اون موقع اینترنتی و دسترسی مثل الان نبود سفارش می‌دادیم تا تهیه شود)، فشار‌های مالی و تامین هزینه تحصیل به خصوص افرادی که دور از زادگاه خود بودند، دور بودن از خانواده و ... بسیاری مشکلات دیگر که هر کدام از ما‌ها در این مسیر طی کردیم تا بعد از آموزش متوسطه ۱۲ سال از عمر خود را برای دوره کارشناسی تا دکترا طی کردیم و پس از آن تازه مسیر ما شروع شد که یا مدرس شویم یا محقق یا هردو تا تجربه بیاندوزیم و علم و دانش خود را در محیط بیازماییم و کار میدانی و حضور در میان مردم و آزمون و خطا کردن تئوری‌های علمی و تحلیل و نقد و ... که نه تنها ساعت‌های روز بلکه شبانگاه هم فکر و ذهن را به خود مشغول می‌کند که چرا چنین است؟ چه باید کرد؟ چه خواهد شد؟ .. سوالاتی که مدام ذهن ما را به خود مشغول نموده است.
📌شغل و کار ما منوط به ۸ ساعت کار در روز نیست بلکه بخشی از زندگی ماست که همواره با ماست و این موضوع برای رشته‌های علوم انسانی که با مردم و رفتار مردم سروکار دارند عمیق‌تر و وسیع‌تر است؛ از خیابانی می‌گذریم کودکان کار را می‌بینم تمام ذهن مان درگیر می‌شود چرا این کودکان مجبور به کار هستند؟ با چه تهدید‌هایی روبرو هستند؟ آیا می‌شود برایشان فرصت توسعه فردی ایجاد کرد؟ و... یا مردم را می‌بینیم افسرده هستند بدون لبخند بر روی لب. ذهنت مشغول می‌شود، قیمت‌ها افزایش می‌یابد مضطرب می‌شوی که چه بر سر اقتصاد خانواده و کسب و کار می‌آید، بیکاری زیاد می‌شود نگرانی چطور معیشت خانواده‌ها برقرار می‌شود و ... دائم با هر خبری روح و روانت درگیر می‌شود و مدام درذهن و فکرت با خود مشغولی با سه سوال چرا؟ چگونه؟ چه باید کرد؟ با همه سختی کاری که برای تحقیق و آموزش داریم و دیده نمی‌شود باز از کارمان رضایت داریم که خروجی آن به نفع مردم کشور خواهد بود و برای برقراری و آبادی و سرافرازی میهن در تلاش هستیم. شاید اگر همین وقت و انرژی را برای کسب و کار اقتصادی می‌گذاشتیم با کمترین درگیری ذهنی در رفاه مالی بودیم، اما مطلوبیت کارمان به مراتب بیشتر از کسب درآمد اقتصادی بوده و تنها اکتفا نمودیم به حقوق و دستمزدی که دریافت می‌شود چرا که هنوز هم اعتقاد داریم علم جایگاه بالایی دارد و انتظارمان این بوده که این جایگاه نه در شعار بلکه در عمل توسط سیاستگذاران و حکومت داران و دولتمرادان نه تنها تضعیف نشده بلکه تقویت شود چرا که جامعه‌ای بدون علم و دانش و دانشمند و متخصص به سرانجام مطلوب نخواهد رسید.تنها انتظار ما ارزش بخشیدن به جایگاه علم و دانش و محقق و مدرس بوده است، چون اگر به آن ایمان باشد انگیزه کاری و بهره وری افزایش و دیگر نیازی به مطالبه گری حقوق اولیه خود نخواهیم بود. بار‌ها شنیده ایم که از نخبگان و متخصصین حمایت می‌شود که انگیزه کار و ماندن در کشور تقویت شود، اما آنچه در عمل دیده می‌شود با شعار‌ها بسیار فاصله دارد به طوری که بسیاری از مدرسین و محققان کشور را بی انگیزه نا امید و سرخورده نموده است که نمونه بارز جدید آن موضوع همسان سازی حقوق هیات علمی است که تبعیض و بی عدالتی در میان اعضای هیات علمی (آموزشی و پژوهشی) نه تنها از بین نرفت بلکه شدت یافت.
📌مگر می‌شود یک بام و چند هوا باشد وقتی عضو هیات علمی باشی با مقررات یکسان (ترفیع و ارتقا) چه فرقی دارد کدام دانشگاه باشی یا کدام مرکز تحقیقاتی. اگر قانون است برای همه اعضای هیات علمی بایستی جاری شود بدون تبعیض. این تبعیض برای اعضای هیات علمی دستگاه‌های اجرایی که به تحقیق کاربردی، آموزش و ترویج اهتمام دارند آشکار است و در وزارت جهاد کشاورزی اعضای هیات علمی آن از این همسان سازی مغفول مانده اند.
✍️ادامه مطلب در وب سایت نویسنده و شعار سال ، دی ماه ۱۴۰۰ 🇮🇷
https://shoaresal.ir/fa/news/368388/
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment