✴️ شاخصه های متعارف زیبایی معشوق درشعر فارسی
⬇️⬇️💢قامت: سرو بالا،با پیکری در آغاز گوشتناک و سپس تر فربه و چاق
💢گیسو: سیاه و بلند و گاه مجعد که آن را بیشتر به شب و مشک و کمند و چوگان و سنبل تشبیه کرده اند.
💢پیشانی: بلند
💢ابرو: کمانی در آغاز گشاده و سپس تر پیوسته(که آن را بیشتر به کمان و هلال و طاق تشبیه کرده اند.)
💢چشم: بادامی و سیاه و مخمور (که آن را بیشتر به نرگس و جادو و آهو و مست و فتنه تشبیه کرده اند.)
💢مژه: بلند و سیاه(که آن را بیشتر به تیر و خنجر و ناوک تشبیه کرده اند.
💢بینی: باریک و بلند و کشیده(که آن را به قلم و تیغ مانند کرده اند.)
💢دهان: کوچک (که آن را بیشتر به هیچ و نقطه و پسته و غنچه تشبیه کرده اند.)
💢لب: باریک و سرخ(که آن را بیشتر به لعل و یاقوت و عقیق و مرجان و عناب و در شیرینی به قند و شکر تشبیه کرده اند.)
💢چانه/زنخدان: گرد (که آن را معمولا به گوی،سیب و یا به تشبیه کرده اند.) و گاه با چال (که بیشتر به چاه تشبیه کرده اند.) ولی سپس تر چاق و غبغب دار
💢رنگ تن: سفید (که بیشتر به سیم و سمن و برف تشبیه کرده اند.)
💢گونه ها:سرخ (که آن را بیشتر به گل و لاله و دانه های انار تشبیه کرده اند.)
منبع: بررسی نشانه های نامتعارف زیبایی در ادب فارسی
زهرا آقابابایی خوزانی
- به کوشش:محمود علیاصغری
کانال دیداری ،شنیداری
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan