برندگان در تنگه هرمز
این یک یادداشت مهم است به گمان من که نشان میدهد چطور کشورهای همسایه ایران از شرایطی که حکومت از رنج و تعلیق و ناامنی به ایران تحمیل کرده سودهای ماندگار ناممکن در شرایط عادی کشب میکنند:
از فوریه‌ی ۲۰۲۶، در پی درگیری نظامی آمریکا/اسرائیل با ج.ا، سپاه تنگه‌ی هرمز را عملاً مسدود اعلام کرد. پیش از جنگ، حدود ۲۰٪ از عرضه‌ی جهانی نفت از این تنگه عبور می‌کرد و تولید کشورهای اوپک از آغاز جنگ بیش از ۳۰٪ کاهش یافته است.
برنده‌ی اول: امارات متحده‌ی عربی
امارات در حال ساخت خط لوله‌ی دومی به بندر فجیره برای دور زدن تنگه‌ی هرمز است که ظرفیت صادراتی‌اش را تا سال ۲۰۲۷ دو برابر می‌کند. تولید نفت امارات در ژوئن به رکورد ۴٫۱ میلیون بشکه در روز رسید . دقیقاً در حالی که رقبای منطقه‌ای با کاهش تولید دست‌وپنجه نرم میکنند. به گفته‌ی تحلیلگران، عربستان و امارات به دلیل موقعیت جغرافیایی‌شان که امکان دور زدن هرمز و فروش هم‌زمان به بازارهای بزرگ آسیا را میدهد، در این بحران قوی‌ترشدند.
برنده‌ی دوم: عربستان سعودی است که هم در نفت، هم در انرژی هسته‌ای برد کرد.
در بخش نفت، عربستان در حال بررسی گسترش خط لوله‌اش به دریای سرخ تا ۲ میلیون بشکه در روز است و خط لوله‌ی شرق-غرب آن یکی از دو «شیر اطمینان» اصلی بازار جهانی طی این جنگ بوده. اما نکته مهم‌تر برای تحلیل من، قرارداد جدید و بسیار تازه‌ی هسته‌ای این کشور است: وزیر انرژی آمریکا و وزیر انرژی عربستان در ۲۲ جولای ۲۰۲۶ توافق همکاری هسته‌ای صلح‌آمیز را امضا کردند که زمینه‌ساز مشارکتی چندین‌ده‌ساله و چندمیلیارد دلاری خواهد بود. این قرارداد درست در بحبوحه جنگ ایران امضا شده، در حالی‌که عربستان و سایر متحدان منطقه‌ای بیشترین آسیب را از حملات ایران متحمل شده‌اند. و ج.ا با خاکستر و جنازه ای روی دست مانده در موضوع هسته ای مواجه است. این هم‌زمانی به‌وضوح نشان میدهد که واشنگتن، تقویت زیرساخت انرژی متحدان خلیج فارس را به‌عنوان بخشی از پاسخ راهبردی به بحران هرمز در دستور کار قرار داده است. در بلند مدت و میان مدت.
بازندهدر کوتاه مدت,اما سرمایه‌گذار بلندمدت: عراق
این به نظر من واقعا جالب بود که عراق به‌عنوان دومین تولیدکننده بزرگ اوپک، بیشترین ضربه را خورده چون عمدتاً از طریق بندر بصره صادر می‌کند و گزینه‌ی جایگزین محدودی دارد. تولیدش در ژوئن به ۱٫۹ میلیون بشکه در روز رسید، در برابر ۴٫۲ میلیون بشکه پیش از جنگ (کاهش بیش از ۵۰٪).
اما دقیقاً همین آسیب‌پذیری، عراق را به کانون یک موج جدید و مهم سرمایه‌گذاری بزرگ آمریکایی تبدیل کرده: کنسرسیومی متشکل از شورون (آمریکا)، شرکت TI Capital مستقر در لس‌آنجلس، و برادران قطری-سوری الخیاط، طرحی برای بازسازی خط لوله‌ی قدیمی عراق به بندر بانیاس سوریه در مدیترانه دارند. پروژه‌ای با پشتیبانی آمریکا. هم‌زمان، عراق پروژه‌ی دیگری را با شرکت‌های آمریکایی برای انتقال نفت بصره به بندر جیهان ترکیه دنبال می‌کند. و این به نقش نوظهر دیگری منجر شد:
نقش نوظهور ترکیه
ترکیه در مارس ۲۰۲۶ پیشنهاد داد خط لوله‌ی کرکوک-جیهان را تا بصره گسترش دهد. طرحی که یک کریدور کامل صادراتی مدیترانه‌ای می‌سازد و وابستگی عراق به هرمز را به‌شدت کاهش میدهد. این ترکیه را به یک هاب ترانزیت انرژی نوظهور تبدیل می‌کند.
حالا شما بگویید چه کسانی از این بحران خورد کننده برای ایران بهره بردند و چه سرنوشتی در پازل قدرت انرژی جهان منتظر ماست؟ حالا برید طبل بزنیدکه بزن که خوب میزنی!!
🆔@azambahramiran
این یک یادداشت مهم است به گمان من که نشان میدهد چطور کشورهای همسایه ایران از شرایطی که حکومت از رنج و تعلیق و ناامنی به ایران تحمیل کرده سودهای ماندگار ناممکن در شرایط عادی کشب میکنند:
از فوریه‌ی ۲۰۲۶، در پی درگیری نظامی آمریکا/اسرائیل با ج.ا، سپاه تنگه‌ی هرمز را عملاً مسدود اعلام کرد. پیش از جنگ، حدود ۲۰٪ از عرضه‌ی جهانی نفت از این تنگه عبور می‌کرد و تولید کشورهای اوپک از آغاز جنگ بیش از ۳۰٪ کاهش یافته است.
برنده‌ی اول: امارات متحده‌ی عربی
امارات در حال ساخت خط لوله‌ی دومی به بندر فجیره برای دور زدن تنگه‌ی هرمز است که ظرفیت صادراتی‌اش را تا سال ۲۰۲۷ دو برابر می‌کند. تولید نفت امارات در ژوئن به رکورد ۴٫۱ میلیون بشکه در روز رسید . دقیقاً در حالی که رقبای منطقه‌ای با کاهش تولید دست‌وپنجه نرم میکنند. به گفته‌ی تحلیلگران، عربستان و امارات به دلیل موقعیت جغرافیایی‌شان که امکان دور زدن هرمز و فروش هم‌زمان به بازارهای بزرگ آسیا را میدهد، در این بحران قوی‌ترشدند.
برنده‌ی دوم: عربستان سعودی است که هم در نفت، هم در انرژی هسته‌ای برد کرد.
در بخش نفت، عربستان در حال بررسی گسترش خط لوله‌اش به دریای سرخ تا ۲ میلیون بشکه در روز است و خط لوله‌ی شرق-غرب آن یکی از دو «شیر اطمینان» اصلی بازار جهانی طی این جنگ بوده. اما نکته مهم‌تر برای تحلیل من، قرارداد جدید و بسیار تازه‌ی هسته‌ای این کشور است: وزیر انرژی آمریکا و وزیر انرژی عربستان در ۲۲ جولای ۲۰۲۶ توافق همکاری هسته‌ای صلح‌آمیز را امضا کردند که زمینه‌ساز مشارکتی چندین‌ده‌ساله و چندمیلیارد دلاری خواهد بود. این قرارداد درست در بحبوحه جنگ ایران امضا شده، در حالی‌که عربستان و سایر متحدان منطقه‌ای بیشترین آسیب را از حملات ایران متحمل شده‌اند. و ج.ا با خاکستر و جنازه ای روی دست مانده در موضوع هسته ای مواجه است. این هم‌زمانی به‌وضوح نشان میدهد که واشنگتن، تقویت زیرساخت انرژی متحدان خلیج فارس را به‌عنوان بخشی از پاسخ راهبردی به بحران هرمز در دستور کار قرار داده است. در بلند مدت و میان مدت.
بازندهدر کوتاه مدت,اما سرمایه‌گذار بلندمدت: عراق
این به نظر من واقعا جالب بود که عراق به‌عنوان دومین تولیدکننده بزرگ اوپک، بیشترین ضربه را خورده چون عمدتاً از طریق بندر بصره صادر می‌کند و گزینه‌ی جایگزین محدودی دارد. تولیدش در ژوئن به ۱٫۹ میلیون بشکه در روز رسید، در برابر ۴٫۲ میلیون بشکه پیش از جنگ (کاهش بیش از ۵۰٪).
اما دقیقاً همین آسیب‌پذیری، عراق را به کانون یک موج جدید و مهم سرمایه‌گذاری بزرگ آمریکایی تبدیل کرده: کنسرسیومی متشکل از شورون (آمریکا)، شرکت TI Capital مستقر در لس‌آنجلس، و برادران قطری-سوری الخیاط، طرحی برای بازسازی خط لوله‌ی قدیمی عراق به بندر بانیاس سوریه در مدیترانه دارند. پروژه‌ای با پشتیبانی آمریکا. هم‌زمان، عراق پروژه‌ی دیگری را با شرکت‌های آمریکایی برای انتقال نفت بصره به بندر جیهان ترکیه دنبال می‌کند. و این به نقش نوظهر دیگری منجر شد:
نقش نوظهور ترکیه
ترکیه در مارس ۲۰۲۶ پیشنهاد داد خط لوله‌ی کرکوک-جیهان را تا بصره گسترش دهد. طرحی که یک کریدور کامل صادراتی مدیترانه‌ای می‌سازد و وابستگی عراق به هرمز را به‌شدت کاهش میدهد. این ترکیه را به یک هاب ترانزیت انرژی نوظهور تبدیل می‌کند.
حالا شما بگویید چه کسانی از این بحران خورد کننده برای ایران بهره بردند و چه سرنوشتی در پازل قدرت انرژی جهان منتظر ماست؟ حالا برید طبل بزنیدکه بزن که خوب میزنی!!
🆔@azambahramiran
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment