«از رفتنت دهانِ همه باز ... انگار گفته بودند: پرواز! پرواز!»
درگذشت دکتر داود فیرحی خسارتی بهتآور و حسرتآفرین است. در این سوک دردناک و پردریغ حقیقتاً دست و پای قلم از رفتار و ذهن و زبان از گفتار باز میماند.
دربارهی اهمیت حضور اخلاقی و فکری او برای نهاد حوزه، نهاد دانشگاه و دانش سیاسی و سیاست اصلاح در ایران گفتهاند و بیگمان بسیار بیش خواهند گفت. خصلت ترکیبی و مبتکرانهی برنامهی فکری-سیاسی او در پیگیری پرسشهایی بههنگام چنان آثار او را ممتاز و متمایز کرده است که دیگر هیچ پژوهشی دربارهی مناسبات میان فقه و سیاست و قانون و اصلاح در ایران از گفتوگوی دقیق و نقادانه با او بینیاز نخواهد بود، گفتوگویی که از چندی پیش با حضور مهربان و بیدریغ او آغاز شده بود و دریغا ناتمام ماند. امیدوارم آن گفتوگوها به همت اخوان الصفا و خلان الوفا در غیاب او پی گرفته شود.
حسن خلق و وفا و تواضع و وقار و مهربانی و بیآلایشی و نزاهت و بردباری او در مناسبات انسانی و در مباحثهی علمی کممانند و مثالزدنی بود.
خرمنی از نور و گرما که او در کویر تاریک و ساکت و سرد اندیشهی سیاسی این دیار برافروخته است میرا نیست چرا که از اصیلترین مسألههای روزگار ما ایرانیان در آستانهی سدهی پانزدهم هجری شمسی جان و مایه میگیرد.
درگذشت دکتر داود فیرحی در اوج زایایی فکری و سیاسی خسارتی جبرانناپذیر برای ایران و ایرانی است. روان پویا و روشنش در سایهسار خرسندی و آرامش و آسایش، شاد و روان باد!