می پرسد:
«این مرغ را گلو هرگز،
ز کارِ خواندن و
خواندن نمی شود خسته،
که با نوایش در هُرمِ روز و
سایه ی شب،
نگاه می دارد این باغ و
بیشه را بیدار؟ »

می گویم:
صدا یکی ست
ولیکن پرندگان بسیار.

«شفیعی کدکنی»

@designmanufacturing