چرا اصلا همیشه باید آدم های خوب در بدبختی به سر ببرند، در حالی که خوشبختی ناخواسته به سراغ آدمهای دیگر می‌رود؟ می‌دانم، می‌دانم، مامکم، که خوب نیست آدم اینطور فکر کند و اینطور فکر کردن کفر است، اما از صمیم دل می پرسم. صادقانه می پرسم، چرا باید کلاغ سرنوشت برای بچه ای که هنوز در شکم مادرش است قارقار خوشبختی سر بدهد، اما بچه دیگری در یتیم خانه پا به دنیای خداوند بگذارد؟ منظورم این است که بخت غالبا به در خانه‌ی دیوان احمق می رود. انگار کسی هست که می گوید: تو، ایوان، دستت را روی کیسه های پول خانواده ات بگذار، بخور، بنوش و شاد باش، اما تو اسمت هرچه هست، می توانی فقط دور لبت را بلیسی و نصیبت از دنیا همین است

🖌 #فیودور_داستایفسکی
📕 بیچارگان
برگردان: خشایار دیهیمی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing