✍ بامداد اعتماد
در نگاه اول، دونالد ترامپ و رضا پهلوی کاملاً متضاد به نظر می‌رسند؛ یکی پرانرژی و تندخو، دیگری آرام و باوقار. اما با نگاهی دقیق‌تر، شباهتی چشمگیر میان آن‌ها آشکار می‌شود. عمیق‌ترین شباهت در دشمنانشان نهفته است. هر دو با تهدیدهای مرگبار از سوی جمهوری اسلامی مواجه‌اند؛ نهادی که برای ترور آن‌ها نقشه کشیده است. اما آن‌ها همچنین با دشمن مشترکی در درون جوامع خود روبه‌رو هستند: نخبگان ریشه‌دار و تثبیت‌شده.
این پدیده را می‌توان به بهترین شکل «وحشت نخبگان» (elite panic) نامید. از همان لحظه‌ای که دونالد ترامپ وارد سیاست شد، رسانه‌ها، محافل دانشگاهی و ساختار سیاسی حاکم تلاش کردند او را تحقیر کنند، نادیده بگیرند و بی‌اعتبار سازند. راهبرد ترامپ دور زدن کامل این دروازه‌بان‌ها بود و مستقیماً با مردم عادی سخن گفت. او طبقه نخبه را فاسد معرفی کرد و بقای سیاسی‌اش به پیوند واقعی‌ای بستگی داشت که با افکار عمومی برقرار کرده بود.
داستان رضا پهلوی دقیقاً از همین الگو پیروی می‌کند. او در ابتدا کوشید با فعالان و روشنفکران ائتلاف کند، اما بسیاری تلاش کردند از او برای اهداف و جاه‌طلبی‌های شخصی خود استفاده کنند. وقتی این تلاش‌ها ناکام ماند، روایت تغییر کرد. درست مانند ترامپ، طبقه نخبه کوشید او را موعظه کند و بی‌اعتبار جلوه دهد. با این حال، پهلوی آن‌ها را دور زد و پیوندی مستقیم و نیرومند با ایرانیان عادی حفظ کرد. اگر امروز پوشش‌های منفی درباره او می‌بینید، آن را از این منظر ببینید: واکنش طبقه نخبه‌ای که دریافته کنترل روایت را از دست داده است.
تاریخ برای هر دو نقطه‌های عطف روشنی ارائه می‌دهد. در ایالات متحده، ۸ نوامبر ۲۰۱۶ لحظه‌ای بود که ساختار حاکم مهار اوضاع را از دست داد. در ایران، ۸ ژانویه ۲۰۲۶ نقش زنگ بیدارباشی مشابه را ایفا کرد. در حالی که نخبگان تلاش می‌کردند او را نادیده بگیرند، شعار نام پهلوی از تهران تا کوچک‌ترین روستاها طنین‌انداز شد. تنها تفاوت، ساختاری است: دموکراسی آمریکا اجازه داد حمایت مردمی ترامپ به ریاست‌جمهوری تبدیل شود، در حالی که نبود دموکراسی در ایران فعلاً تحقق اراده مردم در کسب قدرت را به تعویق انداخته است.
در نهایت، هر دو این فرض را به چالش می‌کشند که امتیاز و برخورداری، انسان را ضعیف می‌کند. منتقدان گمان می‌کردند چون آن‌ها در ثروت زاده شده‌اند، «پوست نازک» خواهند داشت. اما هر دو نشان داده‌اند بازماندگان مقاومی هستند. ترامپ بیش از یک دهه جنگ سیاسی شدید را تاب آورده است، و پهلوی حتی فشاری به‌مراتب بزرگ‌تر را تحمل کرده: پنجاه سال تبعید و مقاومت بی‌وقفه. اگر بفهمید چرا ترامپ پیروز شد، می‌فهمید چرا پهلوی در حال پیروزی است. آن‌ها ایستاده‌اند، زیرا قدرتشان نه از تأیید نخبگان، بلکه از حمایت مردم عادی سرچشمه می‌گیرد.
➖➖➖➖
#R2P4IRAN
#انقلاب_شیروخورشید
#جاویدشاه
#پاسارگادنیوزKFP
🌐🌐 @PN_KFP
در نگاه اول، دونالد ترامپ و رضا پهلوی کاملاً متضاد به نظر می‌رسند؛ یکی پرانرژی و تندخو، دیگری آرام و باوقار. اما با نگاهی دقیق‌تر، شباهتی چشمگیر میان آن‌ها آشکار می‌شود. عمیق‌ترین شباهت در دشمنانشان نهفته است. هر دو با تهدیدهای مرگبار از سوی جمهوری اسلامی مواجه‌اند؛ نهادی که برای ترور آن‌ها نقشه کشیده است. اما آن‌ها همچنین با دشمن مشترکی در درون جوامع خود روبه‌رو هستند: نخبگان ریشه‌دار و تثبیت‌شده.
این پدیده را می‌توان به بهترین شکل «وحشت نخبگان» (elite panic) نامید. از همان لحظه‌ای که دونالد ترامپ وارد سیاست شد، رسانه‌ها، محافل دانشگاهی و ساختار سیاسی حاکم تلاش کردند او را تحقیر کنند، نادیده بگیرند و بی‌اعتبار سازند. راهبرد ترامپ دور زدن کامل این دروازه‌بان‌ها بود و مستقیماً با مردم عادی سخن گفت. او طبقه نخبه را فاسد معرفی کرد و بقای سیاسی‌اش به پیوند واقعی‌ای بستگی داشت که با افکار عمومی برقرار کرده بود.
داستان رضا پهلوی دقیقاً از همین الگو پیروی می‌کند. او در ابتدا کوشید با فعالان و روشنفکران ائتلاف کند، اما بسیاری تلاش کردند از او برای اهداف و جاه‌طلبی‌های شخصی خود استفاده کنند. وقتی این تلاش‌ها ناکام ماند، روایت تغییر کرد. درست مانند ترامپ، طبقه نخبه کوشید او را موعظه کند و بی‌اعتبار جلوه دهد. با این حال، پهلوی آن‌ها را دور زد و پیوندی مستقیم و نیرومند با ایرانیان عادی حفظ کرد. اگر امروز پوشش‌های منفی درباره او می‌بینید، آن را از این منظر ببینید: واکنش طبقه نخبه‌ای که دریافته کنترل روایت را از دست داده است.
تاریخ برای هر دو نقطه‌های عطف روشنی ارائه می‌دهد. در ایالات متحده، ۸ نوامبر ۲۰۱۶ لحظه‌ای بود که ساختار حاکم مهار اوضاع را از دست داد. در ایران، ۸ ژانویه ۲۰۲۶ نقش زنگ بیدارباشی مشابه را ایفا کرد. در حالی که نخبگان تلاش می‌کردند او را نادیده بگیرند، شعار نام پهلوی از تهران تا کوچک‌ترین روستاها طنین‌انداز شد. تنها تفاوت، ساختاری است: دموکراسی آمریکا اجازه داد حمایت مردمی ترامپ به ریاست‌جمهوری تبدیل شود، در حالی که نبود دموکراسی در ایران فعلاً تحقق اراده مردم در کسب قدرت را به تعویق انداخته است.
در نهایت، هر دو این فرض را به چالش می‌کشند که امتیاز و برخورداری، انسان را ضعیف می‌کند. منتقدان گمان می‌کردند چون آن‌ها در ثروت زاده شده‌اند، «پوست نازک» خواهند داشت. اما هر دو نشان داده‌اند بازماندگان مقاومی هستند. ترامپ بیش از یک دهه جنگ سیاسی شدید را تاب آورده است، و پهلوی حتی فشاری به‌مراتب بزرگ‌تر را تحمل کرده: پنجاه سال تبعید و مقاومت بی‌وقفه. اگر بفهمید چرا ترامپ پیروز شد، می‌فهمید چرا پهلوی در حال پیروزی است. آن‌ها ایستاده‌اند، زیرا قدرتشان نه از تأیید نخبگان، بلکه از حمایت مردم عادی سرچشمه می‌گیرد.
➖➖➖➖
#R2P4IRAN
#انقلاب_شیروخورشید
#جاویدشاه
#پاسارگادنیوزKFP
🌐🌐 @PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment