🔘اجازه ندهیدگنجشکک اشی‌مشی بیفتد توی حوض نقاشی
#روزهفتم

فریدون صدیقی _ استاد روزنامه‌نگاری

🔺چه خونی در رگت بوده که قلبت این همه عاشق می‌شود؟ چه رؤیایی شب‌های تو را مهتابی می‌کرده که این قدر آسمان پرستاره است؟ بگو، به قلبی که در آغاز جوانی و دلبندی است، بگو. دوباره زمزمه کن.

🔺من چه کنم با این قلب نجیب و شریف تو در سینه‌ام که این سان دلواپس تندر و توفان است؟ مبادا زخم بردارد چوپانی زیر رگبار یا ملوانی وسط‌های آبی دریای خزر! لیلا مرا ببخش اگر گاهی ناخواسته دلت را می‌شکنم!

🔺مادرت می‌گفت لیلای من دل شکستن بلد نبود. اما من چه کنم که اکنون روزگار بی‌وفا و در جور و جفاست، حتی با لیلاهایی چون تو که هیچ‌وقت راضی به مجنون شدن هیچ فردایی نیستند.

🔺لیلا 19ساله و شاداب‌تر از بهار بود که شباهنگام در حادثه سقوط اتوبوسی به دره دچار مرگ مغزی شد و بعد همه روزهایش پاییز شد. درخت خرمالوی باغچه‌شان برهنه، آسمان تاریک و زمین ناامید شد و بعد اعضای بدنش به نیازمندان اهدا شد.

🔺یکی دختری 24ساله بود که قلبش تپیدن را داشت فراموش می‌کرد. آن یکی مردی بود که نفس کشیدن را ناگهان گم کرد وقتی ریه‌اش را تیغ دعوا دریده بود.

📌 ادامه یادداشت را اینجا بخوانید:
newspaper.hamshahrionline.ir/id/94507