▪️نیمه‌عمر فرهنگی
▪️ست‌گادین ۲۰ آذر ۱۴۰۰
همه چیز رو به زوال است.
ما دقیقاً می‌دانیم که چند yoctoseconds (ده به توان منهای ۲۴ ثانیه) طول می‌کشد تا نصف مقدار معینی از «هیدروژن ۷» به هیدروژن معمولی تبدیل شود. و عمر چیزهای قدیمی را می‌دانیم چون مقدار اتم «کربن ۱۴» موجود در آنها هر ۵,۷۰۰ سال یکبار، نصف می‌شود.
ولی ایده‌ها و تأثیر فرهنگی هم نیمه‌عمری دارند. [ اثرشان ناپایدار است و در مدت زمان مشخصی به نصف کاهش می‌یابد. م]
انیشتین مقاله‌ای را در ۱۲۰ سال قبل نوشته که هنوز درباره‌‌اش بحث می‌شود. قطعاً وقتی در ابتدا آن مقاله بیرون آمد، تأثیر فرهنگی و علمی بیشتری بجا گذاشت ولی این تأثیر تا الان ادامه داشته است.
رمان «کشتن مرغ مقلد ۱۹۶۰» نسبت به رمان «پل‌های مدیسون کانتی ۱۹۹۲» که یکی از کتاب‌های پرفروش روز است، ربط فرهنگی بیشتری به شرایط امروزی ما دارد. با اینکه هر دو کتاب در روزهای اوجشان، پرفروش بودند. در این وبلاگ، پست‌هایی با قدمت ۱۰ سال وجود دارند که هنوز هم بازدید بالایی دارند و در عین حال، پست‌هایی از چند هفته قبل، که بعید است در آینده زیاد به چشم بیایند.
وقتی بازاریاب‌ها یا رهبران یا هنرمندانی که با یک ایده، خودشان را به فرهنگ عرضه می‌کنند، هدف فوری‌شان، یافتن کشش و تغییر چیزهاست. ولی انتخاب رسانه، پیام و پشتکارشان، عوامل تعیین‌کننده‌ی بسیار مهمی در ماندگاری اثر آنها هستند.
از میان نیم‌میلیارد توییت که هر روز در توییتر ثبت می‌شود، شاید تعداد انگشت‌شماری، نیمه‌عمر یک سال یا بیشتر داشته باشند. اکثر آنها در مدت بسیار کمی محو می‌شوند.
از طرفی، مقاله‌ای که توسط افرادی هم‌سطح از نظر علمی بررسی و نقد شود، احتمالاً نیمه‌ی عمر متوسط بالاتری داشته باشد. داروین همچنان با قدرت به پیش می‌رود.
در طول چند دهه‌ی گذشته، با سرعت بی‌رحمانه‌ای به سمت نیمه‌ی عمرهای پایین‌تر سقوط کرده‌ایم و با گذشت زمان، عمر خیلی از ایده‌ها کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌شود.
من مطمئن نیستم که این قضیه فایده‌ای برای ما داشته باشد. اگر این ناهمخوانی، بین میزان تلاش و تمرکزی که برای یک ایده لازم است و نیمه‌عمر همان ایده وجود داشته باشد، احتمالاً شما را ناامید خواهد کرد.
پس بر همین اساس، برنامه‌ریزی کنید.
.
▪️ست‌گادین ۲۰ آذر ۱۴۰۰
همه چیز رو به زوال است.
ما دقیقاً می‌دانیم که چند yoctoseconds (ده به توان منهای ۲۴ ثانیه) طول می‌کشد تا نصف مقدار معینی از «هیدروژن ۷» به هیدروژن معمولی تبدیل شود. و عمر چیزهای قدیمی را می‌دانیم چون مقدار اتم «کربن ۱۴» موجود در آنها هر ۵,۷۰۰ سال یکبار، نصف می‌شود.
ولی ایده‌ها و تأثیر فرهنگی هم نیمه‌عمری دارند. [ اثرشان ناپایدار است و در مدت زمان مشخصی به نصف کاهش می‌یابد. م]
انیشتین مقاله‌ای را در ۱۲۰ سال قبل نوشته که هنوز درباره‌‌اش بحث می‌شود. قطعاً وقتی در ابتدا آن مقاله بیرون آمد، تأثیر فرهنگی و علمی بیشتری بجا گذاشت ولی این تأثیر تا الان ادامه داشته است.
رمان «کشتن مرغ مقلد ۱۹۶۰» نسبت به رمان «پل‌های مدیسون کانتی ۱۹۹۲» که یکی از کتاب‌های پرفروش روز است، ربط فرهنگی بیشتری به شرایط امروزی ما دارد. با اینکه هر دو کتاب در روزهای اوجشان، پرفروش بودند. در این وبلاگ، پست‌هایی با قدمت ۱۰ سال وجود دارند که هنوز هم بازدید بالایی دارند و در عین حال، پست‌هایی از چند هفته قبل، که بعید است در آینده زیاد به چشم بیایند.
وقتی بازاریاب‌ها یا رهبران یا هنرمندانی که با یک ایده، خودشان را به فرهنگ عرضه می‌کنند، هدف فوری‌شان، یافتن کشش و تغییر چیزهاست. ولی انتخاب رسانه، پیام و پشتکارشان، عوامل تعیین‌کننده‌ی بسیار مهمی در ماندگاری اثر آنها هستند.
از میان نیم‌میلیارد توییت که هر روز در توییتر ثبت می‌شود، شاید تعداد انگشت‌شماری، نیمه‌عمر یک سال یا بیشتر داشته باشند. اکثر آنها در مدت بسیار کمی محو می‌شوند.
از طرفی، مقاله‌ای که توسط افرادی هم‌سطح از نظر علمی بررسی و نقد شود، احتمالاً نیمه‌ی عمر متوسط بالاتری داشته باشد. داروین همچنان با قدرت به پیش می‌رود.
در طول چند دهه‌ی گذشته، با سرعت بی‌رحمانه‌ای به سمت نیمه‌ی عمرهای پایین‌تر سقوط کرده‌ایم و با گذشت زمان، عمر خیلی از ایده‌ها کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌شود.
من مطمئن نیستم که این قضیه فایده‌ای برای ما داشته باشد. اگر این ناهمخوانی، بین میزان تلاش و تمرکزی که برای یک ایده لازم است و نیمه‌عمر همان ایده وجود داشته باشد، احتمالاً شما را ناامید خواهد کرد.
پس بر همین اساس، برنامه‌ریزی کنید.
.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment