چهل روز از دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ گذشت؛ روزهایی که زمین از خونِ بیش از ۵۰ هزار لاله سرخ شد و آسمان ایران به سوگ نشست. جنایتی که جمهوری اسلامی رقم زد، نه یک سرکوب، بلکه یک نسل‌کشی آشکار بود.
​
فکر کردند با گلوله صداها را خفه می‌کنند، اما نمی‌دانستند هر قطره خون، بذری است برای آزادی. ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم. امروز چهل روز است که بیش از ۵۰ هزار خانواده، سفره‌هایشان خالی از خنده فرزندانشان است، اما مشت‌هایشان گره‌کرده‌تر از پیش ایستاده‌اند.
​انتقام ما، آزادی ایران است.شقایق، پیام‌آور این حقیقت است که زیبایی می‌تواند در دل سخت‌ترین دشت‌ها بروید، حتی اگر عمرش کوتاه و داغش همیشگی باشد.
​
گویند شقایق داغدار است، اما من می‌گویم شقایق عاشق است؛ آنقدر عاشق که سرخی قلبش را به رخ تمام دشت می‌کشد.به یاد شقایق‌هایی که در سوزِ دی پرپر شدند...
یادشان جاودان و راهشان پر رهرو باد. 💔🕯🖤