⭕️ همسویی تاکتیکی ایران و روسیه تا کجا ادامه خواهد داشت؟
📌 تهران و مسکو در آینده نیز برای مقابله با نفوذ آمریکا، به کمک یکدیگر نیاز خواهند داشت
🖌 هدی رئوف
♦️در حالی‌که ایران و روسیه اعتماد چندانی به یکدیگر ندارند، اما مدل ویژه‌ای از روابط راهکنشی مبتنی بر حرکت از طریق منافع مشترک، این دو کشور را در عرصه‌های مختلف و متعددی به سمت همکاری و همسویی سوق می‌دهد. البته تلاش برای کاهش نفوذ اعراب در منطقه و مقابله با فشارهای کشورهای غربی، پایه و اساس این همسویی غیر مستند و غیر نهادی را شکل می‌دهد. اکنون این پرسش مطرح می‌شود که آیا این روابط طولانی‌مدت که از سال‌ها به این سو، مسکو و تهران را به هم پیوند داده است، می‌تواند در دوره ریاست جمهوری ابراهیم رئیسی نیز ادامه یابد، یا این‌که این روند با توجه به تغییرات منطقه‌ای و بین‌المللی دستخوش دگرگونی و تغییر می‌شود؟
زمینه‌های همگرایی
تهران و مسکو از نظر همگرایی هنوز هم در تلاش برای نزدیکی با یکدیگرند و در زمینه مذاکرات برای بازگشت به برجام، موضع مشترکی دارند، با این حال، اختلاف میان دو جانب به دلیل تضاد منافع همچنان ادامه دارد. هرچند تضاد منافع، مانع تبدیل شدن روسیه و ایران به دو متحد استراتژیک می‌شود، اما تغییرات فزاینده‌ای که خاورمیانه در یک سال گذشته دچار آن بود باعث شده است که مسکو و تهران به سمت نزدیکی بیشتر با یکدیگر گام بردارند.
مسکو و تهران سعی دارند با هدف کاستن از نفوذ آمریکا، همکاری‌های خود را در زمینه‌های مختلف گسترش دهند و در قبال مذاکرات جاری در وین، به ویژه در مورد بازگشت به برجام، همسویی بیشتری نسبت به یکدیگر نشان دهند. افزون بر این‌که دو کشور پیوسته در باره گسترش روابط نظامی و دفاعی که انتظار می‌رود منجر به معاملات تسلیحاتی شود، صحبت می‌کنند.
با این حال، تمایل روسیه برای محدود کردن حضور ایران در سوریه همچنان ادامه دارد و تداوم این وضعیت فرصتی را برای اسرائیل فراهم می‌کند تا در این در زمینه با روسیه همکاری کند. این در حالی است که مسکو و تهران در صدد تقویت روابط سیاسی خود هستند، همان‌گونه که روسیه با تلاش‌های دولت ترامپ برای فعال کردن مکانیسم ماشه و جلوگیری از برداشته شدن تحریم تسلیحاتی ایران، در شورای امنیت مخالفت کرد. از سوی دیگر، در مذاکراتی که برای بازگشت به برجام، در وین جریان دارد، موضع روسیه نسبت به شش قدرت شرکت کننده در مذاکرات، نزدیکی بیشتری با مواضع ایران دارد. علاوه براین‌که مسکو در قبال نقض مداوم تهران در عرصه غنی سازی اورانیوم، همواره موضع نرمی از خود نشان می‌دهد و با مواضع آمریکا برای محدود کردن توانایی‌های موشکی ایران و جلوگیری از سیاست‌های منطقه‌ای آن، مخالفت کرده و از گنجاندن دو مورد یادشده که واشنگتن خواستار گنجاندن آن‌ها در مذاکرات وین است، مخالفت می‌کند.
ادامه مطلب...
📌 تهران و مسکو در آینده نیز برای مقابله با نفوذ آمریکا، به کمک یکدیگر نیاز خواهند داشت
🖌 هدی رئوف
♦️در حالی‌که ایران و روسیه اعتماد چندانی به یکدیگر ندارند، اما مدل ویژه‌ای از روابط راهکنشی مبتنی بر حرکت از طریق منافع مشترک، این دو کشور را در عرصه‌های مختلف و متعددی به سمت همکاری و همسویی سوق می‌دهد. البته تلاش برای کاهش نفوذ اعراب در منطقه و مقابله با فشارهای کشورهای غربی، پایه و اساس این همسویی غیر مستند و غیر نهادی را شکل می‌دهد. اکنون این پرسش مطرح می‌شود که آیا این روابط طولانی‌مدت که از سال‌ها به این سو، مسکو و تهران را به هم پیوند داده است، می‌تواند در دوره ریاست جمهوری ابراهیم رئیسی نیز ادامه یابد، یا این‌که این روند با توجه به تغییرات منطقه‌ای و بین‌المللی دستخوش دگرگونی و تغییر می‌شود؟
زمینه‌های همگرایی
تهران و مسکو از نظر همگرایی هنوز هم در تلاش برای نزدیکی با یکدیگرند و در زمینه مذاکرات برای بازگشت به برجام، موضع مشترکی دارند، با این حال، اختلاف میان دو جانب به دلیل تضاد منافع همچنان ادامه دارد. هرچند تضاد منافع، مانع تبدیل شدن روسیه و ایران به دو متحد استراتژیک می‌شود، اما تغییرات فزاینده‌ای که خاورمیانه در یک سال گذشته دچار آن بود باعث شده است که مسکو و تهران به سمت نزدیکی بیشتر با یکدیگر گام بردارند.
مسکو و تهران سعی دارند با هدف کاستن از نفوذ آمریکا، همکاری‌های خود را در زمینه‌های مختلف گسترش دهند و در قبال مذاکرات جاری در وین، به ویژه در مورد بازگشت به برجام، همسویی بیشتری نسبت به یکدیگر نشان دهند. افزون بر این‌که دو کشور پیوسته در باره گسترش روابط نظامی و دفاعی که انتظار می‌رود منجر به معاملات تسلیحاتی شود، صحبت می‌کنند.
با این حال، تمایل روسیه برای محدود کردن حضور ایران در سوریه همچنان ادامه دارد و تداوم این وضعیت فرصتی را برای اسرائیل فراهم می‌کند تا در این در زمینه با روسیه همکاری کند. این در حالی است که مسکو و تهران در صدد تقویت روابط سیاسی خود هستند، همان‌گونه که روسیه با تلاش‌های دولت ترامپ برای فعال کردن مکانیسم ماشه و جلوگیری از برداشته شدن تحریم تسلیحاتی ایران، در شورای امنیت مخالفت کرد. از سوی دیگر، در مذاکراتی که برای بازگشت به برجام، در وین جریان دارد، موضع روسیه نسبت به شش قدرت شرکت کننده در مذاکرات، نزدیکی بیشتری با مواضع ایران دارد. علاوه براین‌که مسکو در قبال نقض مداوم تهران در عرصه غنی سازی اورانیوم، همواره موضع نرمی از خود نشان می‌دهد و با مواضع آمریکا برای محدود کردن توانایی‌های موشکی ایران و جلوگیری از سیاست‌های منطقه‌ای آن، مخالفت کرده و از گنجاندن دو مورد یادشده که واشنگتن خواستار گنجاندن آن‌ها در مذاکرات وین است، مخالفت می‌کند.
ادامه مطلب...
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment