‏یک سال و اندی پیش، دربرابر فرومایگانی که بنام زن زندگی آزادی به ورزشکاران و به ارتش ایران یکجا توهین می‌کردند، همینجا نوشتم: «حس تعلق، بیش از آنکه عقلایی باشد، مقوله‌ای‌ست عاطفی مبتنی بر دو عنصر Emotion و Fiction.
توهین به ورزشکار و به ارتش (با هشتگ‌های پُف‌یوز و بی‌شرف و بی‌غیرت...)، همصداییِ نابخردانه‌یِ اپوزیسیونی است تهی‌مغز با رژیمی همان اندازه تهی‌مغز، در براندازیِ بنیادهایِ عاطفیِ حسِ تعلقِ ملی در ایران.»
به‌عبارت دیگر، حس تعلق یا بافتارِ عاطفیِ انسجامِ ملی، مبتنی بر یک Narrative ملی و تداوم آن در تاریخ است و ربطی به صعود و سقوطِ رژیم‌هایِ سیاسی ندارد.
باری! یک سال و اندی گذشته و گویی هیچ‌چیز در ذهنِ تهی‌مغزان تغییر نکرده.
گویی در خاورمیانه، تهی‌مغزانِ حاکم و مخالفانِ تهی‌مغزشان، در پیمانی نانوشته و نه‌چندان نوین، دیربازی‌ست که از یکدیگر تغذیه می‌کنند.
ما راهی نداریم مگر اینکه از جغرافیایِ ذهنیِ خاورمیانه‌ایِ خود مهاجرت کنیم. مهاجرت به دنیایی نو و به ذهنیتی نوین. گویی جغرافیایِ ذهنیِ ما قرن‌هاست که دچار قحطی، خشکسالی، دروغ و فرونشست شده و راهی جز ترکِ آن باقی نمانده.
با آرزوی پیروزی برای سرداران و یوزهایِ دلیر ایرانی دربرابر تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها و نوکیسه‌هایی که حتی آیین میزبانی را هم گرامی نمی‌دارند.
🟩
⬜️
🟥
https://twitter.com/ParhamRamin/status/1755170856798401006

@Ellinne

Comments

Be the first to add a comment