نظر شما درباره سخنان او چیست؟

کاملا با صحبت‌های آقای بیضایی موافقم. به ویژه آنجا که می‌گویند: ما (مردم ایران) یا نفی می‌کنیم یا می‌پرستیم اغلب فکر نمی‌کنیم سند جمع نمی‌کنیم سندها را مقابله نمی‌کنیم و به نتیجه‌گیری واقعی یا خیلی نزدیک به واقعی از تاریخ نمی‌رسیم

این یک نمونه از مشکلات فرهنگی ماست (که با سرنوشت سیاسی ما گره خورده است). فقط مردم عادی کوچه و بازار نیستند که نفی می‌کنند یا پرستش می‌کنند. متاسفانه بسیاری از محققان و پژوهشگران تاریخ ما هم چنین می‌کنند - نه تمام نویسندگان و پژوهشگران تاریخ - هستند کسانی که که بدون غرض‌ورزی پژوهش میکنند - اما بسیاری از روی حب و بغض تاریخ می‌نویسند

با سرنوشت سیاسی ما گره خورده چون تا درد را به درستی نشناسیم نمی‌توانیم درمان را بیابیم

پرسش‌های تاریخی: چرا ما ایرانیان نتوانستیم (و نمی‌توانیم) در مورد شخصیت‌های سیاسی و تاریخی خودمان به یک شناخت بی‌طرفانه و به دور از غرض‌ورزی برسیم؟ مثلاً در مورد مصدق نه تنها مردم عادی بلکه پژوهشگران حوزه تاریخ و سیاستِ ما نیز نتوانستند به شناختی نسبتاً (تاکید می‌کنم «نسبتاً» و نه مطلقاً) همسو برسند که هیچ؛ بلکه نظرات بسیار متناقض است. عده‌ای از پژوهشگرانِ ما مصدق را عاملِ انگلیس یا آمریکا می‌دانند. عده‌ای او را بازیچه‌ی دست آخوندها و عده‌ای دیگر او را کمونیست و عاملِ روس معرفی می‌کنند. برخی او را شیفته قدرت و خواهان برکشیدن دوباره سلسله قاجار می‌دانند

بطور حتم مصدق همه اینها نیست. همینطور در مورد دیگر شخصیت‌های سیاسی نظیر امیرکبیر، میرزا ملکم‌خان، رضاشاه، سیدحسن تقی‌زاده، رزم‌آرا، محمدرضا شاه، خمینی و بسیاری دیگر. آیا شما چنین پدیده‌ای را در تاریخ و سیاست کشورهای دیگر می‌بینید؟

آیا تا به حال دیده‌اید که عده‌ای از پژوهشگران فرانسوی ناپلئون را عامل انگلیس بدانند، عده‌ای او را خائن به فرانسه، و برخی وطن‌دوست، و گروهی بازیچه دست کلیسا؟ این دست تحلیل‌ها و پژوهش‌های تاریخی را فقط می‌توان در میان ما ایرانیان و کشورهایی که سرنوشتی کم و بیش مشابه ما دارند دید

براستی چرا ما ایرانیان نمی‌توانیم در مورد شخصیت‌های سیاسی و تاریخی خودمان به یک شناخت بی‌طرفانه برسیم؟

صحبتهاى اين هنرمند با سابقه مدلل و متين هست
برداشت از صحنه مصاحبه با پَرِش همراه هست كه مغاير با آرامش آقاى بيضايى است

درود به شرفش و دوستش دارم و این زمانی اتفاق افتاد که با کتاب هزار افسونش
آشنا شدم که در مورد همان هزارویک شب هست که اعراب بنام خود به جهانیان معرفی کرده اند