راز موفقیت ترامپ

| دینش دسوزا

ترامپ در کتاب معروف خود، هنر معامله می‌نویسد: آغاز شغل من از جایی بود که نمی‌خواستم شغل پدرم را ادامه دهم. پدر او در کار خرید و فروش املاک و مستقلات بود و شگفت انگیز این‌که ترامپ از طریق واحدهای کنترل و تثبیت اجاره در محله «Queen» در شهر بروکلین پول در می‌آورد. ترامپ یک فرد محتاط و هوشیار است. از نظر او بهترین راه پول‌سازی، اجاره دادن است. ترامپ می‌خواست روزی از روی پل پریده و به منهتن رفته و کسب و کار راه بیندازد. جمع‌کردن اجاره‌های کم را نمی‌توانست ادامه دهد. دلش می‌خواست کاری ماندگار انجام دهد. کاری که ارزش تلاش زیاد را داشته باشد.
او می‌گوید : چالش ساختن یک بنای باشکوه در وست ساید منهتن فکر مرا درگیر کرد، یا یک هتل بزرگ در کنار گرند سنترال استیشن در پارک اونیو و فورتی سکند استریت.

شومپیتر در این مورد چه می‌تواند بگوید؟ او می‌نویسد : یکی از ویژگی‌های کارآفرین، آرزوی داشتن یک امپراطوری خصوصی است. در حقیقت می‌خواهد سلسله‌ای داشته باشد که بعد از او رویاهایش را دنبال کنند. به نظر شومپیتر این نزدیک‌ترین رویکرد به سیستم فرمان‌روایی قرون وسطا است. انگیزه کارآفرین موفقیت مالی اولیه نیست، بلکه آرزوی غلبه، وسوسه مبارزه، نشان دادن برتری خود به دیگران و موفقیت، نه به خاطر نتیجه آن، بلکه فقط به خاطر خود موفقیت است.
شومپیتر آن را به ورزش تشبیه می‌کند. دستاورد مالی یک «مشاهده دوم» است، که عمدتا به عنوان شاخص موفقیت و نشانه پیروزی برآورد می‌شود.
دستاورد مالی سراسر تابع لذت خلق‌کردن، لذت انجام کار و لذت استفاده از انرژی و استعداد فرد است.
ترامپ در شغل اول خود روی هتل کمودور متمرکز شد. این هتل سال 1919 ساخته شد و به نام وندربیلت نام‌گذاری شد. در میانه دهه 1970 بازار خرید و فروش املاک کساد شد. ترامپ می‌گوید : قیمت هتل به طور باور نکردنی پایین آمد. کمودور دیگر کهنه بود. نمای ساختمان کثیف و راهروها رنگ‌ورو رفته شده بودن. مدیر هیچ اهمیتی نمی‌داد. علی‌رغم نرخ پایین در کمودور هیچ‌کس میل ماندن در آن‌جا را نداشت.
ترامپ می‌نویسد: «اما وقتی به هتل نزدیک شدم یک منظره کاملا متفاوت نظرم را جلب کرد. حدودا نه صبح بود و هزاران عابر شیک‌پوش کانکتیکوت و وسچستر از گرند سنترال ترمینال و ایستگاه قطار رو به پایین سرازیر شدند.
این‌جا یک انتقاد وجود دارد. احتمالا یک استاد دانشگاه آن را این طور تفسیر کند مثلا تضاد عجیب بین عابران شیک پوش و کمودور ورشکسته و اینکه زمانی، آن یک هتل تاریخی بود ولی اکنون تاریخ از کنار آن می‌گذرد.
تفسیر ترامپ بسیار کسل‌کننده است. «آن‌جا یک فرصت شغلی است، یک مکان باشکوه که هر روز مشتری‌های جذاب از انجا تردد می‌کنند. مشکل، خود هتل است نه اطراف آن، اگر می‌توانستم آن را تغییر شکل دهم، یک مکان فوق‌العاده می‌شد. فقط تسهیلات، این کار را تضمین می‌کند.»
ترامپ به فکر یک کسب و کار جدید یعنی خریدن کمودور افتاد. آن فکر احمقانه‌ای برای یک آدم شجاع است. ولی فکر بزرگی بود. و باعث شروع همه چیز شد. پس این اولین کاری است که کارآفرینان انجام می‌دهند : آن‌ها یک فکر جدید و ریسک‌پذیر در سر دارند. لزوما چیز جدیدی اختراع نمی‌کنند، اختراع مهارت و استعداد متفاوتی می‌طلبد. کارآفرینان محصول جدیدی را با یک چشم‌انداز و روش جدید پیش‌بینی می‌کنند و راه تازه‌ای را در زندگی انتخاب می‌کنند.

این ایده جدید، یک ترکیب بدیع که کارآفرین به دست می‌آورد، برای همه قابل دیدن است. به قول شومپیتر، اکثر مردم ایده‌های تازه را درک نمی‌کنند و فقط دوست دارند شغل روزانه و معمولی خود را داشته باشند. آن‌ها از تلاش و کار خود خسته شده و اشتیاقی به اکتشافات جدید ندارند. در نتیجه انرژی و انگیزه‌ای برای تصور اوضاع جدید برای آن‌ها باقی نمی‌ماند. اکثر مردم به کارآفرینان به چشم نامتعارف و دیوانه نگاه می‌کنند.

شومپیتر می‌گوید گام اول برای داشتن شغل جدید، تصور آن، ولی گام دوم بررسی نحوه انجام آن است. ویژگی دوم کارآفرین، سازماندهی کسب و کار است.
ابتدا ترامپ برای خرید کمودور پول کمی داشت و پدرش نیز کمکی نکرد. او تجربه‌ای نیز در راه اندازی و اداره یک هتل مجلل کسب نکرده بود. بنابراین با مالکان هتل که قصد تخلیه آن را داشتند، مذاکره کرد. ترامپ آن‌ها را قانع کرد که قرارداد را امضا کنند. سپس به بانک رفت و به آن‌ها گفت اگر وام دلخواه او را بدهند، به علاوه برگردادن پول بازسازی هتل، تضمین می‌کند که کمودور را احیا کند. ترامپ اعتراف می‌کند که آن مثل شعبده بازی بود. پول را از بانک گرفت، فروشندگان پذیرفتند و ترامپ کمودور را به دست آورد.
ادامه دارد ...
/ آمریکا تحت لوای سوسیالیسم

ادامه مطلب

✅ @karkhone