👆
نتیجه این که در قرن بیست و یکم، دولت به جز تورم و رکود باید نگران ثبات مالی هم باشد. سیاست‌گذاری اقتصادی بسیار دشوارتر شده، و ابزارهای سیاست‌گذاری مثل گذشته عمل نمی کنند.
این را هم اضافه کنم که این مثال تنها در مورد امریکا قابل اطلاق نیست و در مورد کشورهای دیگر هم صادق است. همین چند ماه پیش بود که مروین کینگ، رییس سابق بانک مرکزی انگلستان، در مصاحبه ای گفت: "در مقابله با بحران اقتصادی پیش رو (و خطر تورم فزاینده) ابزار سیاست گذاری مناسب نداریم و نمی‌دانیم چگونه با آن مقابله کنیم". اما نکته مهم‌تر این است که میان اقتصاددان‌ها و سیاستمداران بر سر تک تک این گزاره‌ها بحث و دعواست. آیا خطر تورم واقعا جدی است؟ آیا تورم فعلی درونزاست یا برون زا؟ آیا باید نرخ بهره را بالا برد یا چاره‌ی دیگری اندیشید؟ اگر باید نرخ بهره را بالا برد، با چه سرعتی و تا چه حد؟ تاثیر این کار بر توزیع درآمد چیست؟ بیکاری کارگران مهم‌تر است یا تورم؟ و ده‌ها پرسش دیگر. چنین نیست که این مشکل را مقابل هر اقتصاددانی قرار دهیم، یا هر اقتصاددانی این اقتصاد بیمار را معاینه کند، به نتیجه‌ی واحدی برسد و داروی واحدی تجویز کند.
از سال‌هایی که من اقتصاد می‌خواندم چند دهه گذشته است و دانش اقتصادی من به هیچ وجه به روز نیست. همان سال‌ها هم من شاگرد آقای دکتر طبیبیان محسوب می‌شدم. بی هیچ تعارف، ایشان چون پیل بودند و هستند و بنده چون پشه. ولی توصیه‌ام به شما این است که فریب این نوع ساده سازی‌ها را نخورید. با ادعای مدعیانی که راه‌حل‌های روشن و ساده برای پدیده‌های پیچیده که تمام دنیا را عاجز و سردرگم کرده است – بحران محیط زیست، بحران اقتصادی، بحران اعتیاد، و نظایر آن -- ارایه می کنند با تردید روبرو شوید. شاید همان طور که فردریک فون هایک در سخنرانی جایزه‌ی نوبلش گفت "لاف علم" (the pretense of knowledge) باشد.
#هومن_پناهنده
#محمد_طبیبیان
@gashthaa
نتیجه این که در قرن بیست و یکم، دولت به جز تورم و رکود باید نگران ثبات مالی هم باشد. سیاست‌گذاری اقتصادی بسیار دشوارتر شده، و ابزارهای سیاست‌گذاری مثل گذشته عمل نمی کنند.
این را هم اضافه کنم که این مثال تنها در مورد امریکا قابل اطلاق نیست و در مورد کشورهای دیگر هم صادق است. همین چند ماه پیش بود که مروین کینگ، رییس سابق بانک مرکزی انگلستان، در مصاحبه ای گفت: "در مقابله با بحران اقتصادی پیش رو (و خطر تورم فزاینده) ابزار سیاست گذاری مناسب نداریم و نمی‌دانیم چگونه با آن مقابله کنیم". اما نکته مهم‌تر این است که میان اقتصاددان‌ها و سیاستمداران بر سر تک تک این گزاره‌ها بحث و دعواست. آیا خطر تورم واقعا جدی است؟ آیا تورم فعلی درونزاست یا برون زا؟ آیا باید نرخ بهره را بالا برد یا چاره‌ی دیگری اندیشید؟ اگر باید نرخ بهره را بالا برد، با چه سرعتی و تا چه حد؟ تاثیر این کار بر توزیع درآمد چیست؟ بیکاری کارگران مهم‌تر است یا تورم؟ و ده‌ها پرسش دیگر. چنین نیست که این مشکل را مقابل هر اقتصاددانی قرار دهیم، یا هر اقتصاددانی این اقتصاد بیمار را معاینه کند، به نتیجه‌ی واحدی برسد و داروی واحدی تجویز کند.
از سال‌هایی که من اقتصاد می‌خواندم چند دهه گذشته است و دانش اقتصادی من به هیچ وجه به روز نیست. همان سال‌ها هم من شاگرد آقای دکتر طبیبیان محسوب می‌شدم. بی هیچ تعارف، ایشان چون پیل بودند و هستند و بنده چون پشه. ولی توصیه‌ام به شما این است که فریب این نوع ساده سازی‌ها را نخورید. با ادعای مدعیانی که راه‌حل‌های روشن و ساده برای پدیده‌های پیچیده که تمام دنیا را عاجز و سردرگم کرده است – بحران محیط زیست، بحران اقتصادی، بحران اعتیاد، و نظایر آن -- ارایه می کنند با تردید روبرو شوید. شاید همان طور که فردریک فون هایک در سخنرانی جایزه‌ی نوبلش گفت "لاف علم" (the pretense of knowledge) باشد.
#هومن_پناهنده
#محمد_طبیبیان
@gashthaa
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment