❗️ طبق کنوانسیون‌های ژنو، مسئولیت اطمینان درباره غیرنظامی بودن یک مکان بر عهده مهاجم است، وگرنه حق حمله ندارد.
باید هر روز قوانین جنگ را مرور کنیم که فکر نکنیم اتفاقاتی که بر سر ما می‌آید حق ماست.
#عطیه_بختیار
_
۱. کلانتری شهرداری، و فرمانداری به‌صرف دولتی بودن هدف نظامی نمی‌شود. حمله گسترده به آن‌ها در یک شهر، همراه با تخریب خانه‌ها و کشتار مردم، بیشتر شبیه نابودی ساختار مدنی و زیرساخت شهری است تا هدف‌گیری محدود.
۲. برای زدن یک هدف محدود نمی‌توان یک مجتمع مسکونی پر از خانواده را نابود کرد. اگر غیرنظامیان آنجا هستند، حمله باید تغییر کند یا لغو شود.
۳. اگر یک چک‌پوینت در موردی خاص هدف‌پذیر باشد، این مجوز نابود کردن خانه‌های اطراف و کشتن ساکنان آن‌ها نیست. این‌که بعداً گفته شود «غیرنظامی هم آنجا بود» توجیه نیست. قانون دقیقاً می‌گوید همین را باید قبل از حمله سنجید و اگر تلفات زیاد است، حمله نباید انجام شود.
۴. بانکی مثل بانک سپه فقط بانک دولت نیست. حقوق، پس‌انداز میلیون‌ها غیرنظامی به آن وابسته است. زدن سامانه آن فقط حکومت را هدف نمی‌گیرد، بلکه مردم را از پول، غذا و دارو محروم می‌کند.
۵. اگر فقط یک دفتر در یک ساختمان استفاده حکومتی داشته باشد، کل ساختمان هدف نظامی نمی‌شود. کشتن ساکنان و کارکنان کل ساختمان به‌خاطر یک دفتر، نقض اصل تمایز است.
۶. اگر مهاجم مطمئن نیست که داخل مدرسه کودک یا معلم هست یا نه، حق حمله ندارد. اگر مطمئن است بچه‌ها داخل‌اند، باز هم حق حمله ندارد فقط چون می‌گوید چند فرد مسلح آنجا هستند. حضور هدف در مدرسه، کشتن کودکان را توجیه نمی‌کند.
۷. بیمارستان‌ها حمایت ویژه دارند. حضور مجروحان یا نیروهای مسلح این حمایت را از بین نمی‌برد. حتی در صورت ادعای استفاده غیرپزشکی، باز هم اگر بیماران و کادر درمان در خطر کشتار گسترده باشند، حمله غیرقانونی است.
۸. برای کشتن یک نفر نمی‌توان کل خانه، آپارتمان‌های مجاور و آدم‌های اطراف را نابود کرد. اگر مهاجم می‌داند خانواده داخل خانه هستند، موظف است از حمله‌ای که آن‌ها را می‌کشد خودداری کند یا روش دیگری انتخاب کند. این‌که بعداً گفته شود «هدف مهم بود» قانون را عوض نمی‌کند.
۹. میراث فرهنگی حفاظت ویژه دارد. این‌که در نزدیکی آن یک ساختمان دولتی یا نظامی باشد، مجوز نابودی آن نیست. حتی اگر هدف اصلی چیز دیگری باشد، آسیب انفجاری و ساختاری به بنای تاریخی هم از نظر حقوقی مهم است و نمی‌شود آن را بی‌اهمیت جلوه داد.
۱۰. بازار و خیابان تجاری به‌خاطر عبور مأمور یا مقام، هدف نظامی نمی‌شوند. این‌ها محل تجمع مردم عادی‌اند.
۱۱. فرودگاه غیرنظامی تا وقتی استفاده نظامی آن با مدرک روشن ثابت نشده، تحت حفاظت است.
۱۲. نیروگاه برق فقط به دولت خدمت نمی‌کند. برقِ بیمارستان، آب، دارو و زندگی مردم به آن وابسته است.
۱۳. تأسیسات آب و آب‌شیرین‌کن برای بقای مردم ضروری‌اند. حمله به آن‌ها تهدید مستقیم علیه سلامت و زندگی مردم است.
۱۴. کارخانه‌ای که کالاهای مصرفی تولید می‌کند به‌صرف این‌که در اقتصاد کشور نقش دارد هدف نظامی نمی‌شود. سؤال حقوقی این است که آیا واقعاً به عملیات نظامی کمک مؤثر می‌کند یا نه. اگر نه، حمله به آن حمله به شیء غیرنظامی است.
۱۵. جاده و پل عمومی را نمی‌شود طوری زد که انگار مردم عادی وجود ندارند. اگر نتیجه‌اش گیر افتادن مردم، قطع امداد و غذا باشد، باید در تناسب سنجیده شود.
۱۶. حتی اگر آن ساختمان هدف‌پذیر باشد، مهاجم باید خانه‌ها، مغازه‌ها، مدرسه‌ها و مردم اطراف را در نظر بگیرد. نمی‌شود وسط شهر را زد و بعد گفت چون یک دفتر دولتی آنجا بود، بقیه تلفات اهمیتی ندارد. اگر کشتار مردم قابل پیش‌بینی بوده، حمله نمی‌تواند قانونی باشد.
۱۷. انبار غذا، شیرخشک و دارو از اشیایی هستند که برای بقای مردم ضروری‌اند. نابودی آن‌ها فقط تخریب اموال نیست، بلکه تهدید مستقیم به جان مردم است.
۱۸. پناهگاه‌ها و محل اسکان آوارگان محل حضور آسیب‌پذیرترین غیرنظامیان‌اند و نمی‌توان آن‌ها را تلفات جانبی دانست.
۱۹. مخابرات، ابزار تماس اورژانس، هماهنگی بیمارستان، تماس خانواده‌ها، دسترسی بانکی و هشدار عمومی است. این‌که نهادهای دولتی هم از ارتباطات استفاده کنند، کل شبکه غیرنظامی را هدف مشروع نمی‌کند. مهاجم باید میان استفاده غیرنظامی و نظامی تمایز بگذارد.
۲۰. استفاده از غیرنظامیان به‌عنوان سپر انسانی خودش ممنوع است، اما این ممنوعیت مسئولیت مهاجم را از بین نمی‌برد. طرف حمله‌کننده همچنان باید از حمله‌ای که تلفات بیش‌ازحد غیرنظامی ایجاد می‌کند خودداری کند.
📂📂 Ellinne
باید هر روز قوانین جنگ را مرور کنیم که فکر نکنیم اتفاقاتی که بر سر ما می‌آید حق ماست.
#عطیه_بختیار
_
۱. کلانتری شهرداری، و فرمانداری به‌صرف دولتی بودن هدف نظامی نمی‌شود. حمله گسترده به آن‌ها در یک شهر، همراه با تخریب خانه‌ها و کشتار مردم، بیشتر شبیه نابودی ساختار مدنی و زیرساخت شهری است تا هدف‌گیری محدود.
۲. برای زدن یک هدف محدود نمی‌توان یک مجتمع مسکونی پر از خانواده را نابود کرد. اگر غیرنظامیان آنجا هستند، حمله باید تغییر کند یا لغو شود.
۳. اگر یک چک‌پوینت در موردی خاص هدف‌پذیر باشد، این مجوز نابود کردن خانه‌های اطراف و کشتن ساکنان آن‌ها نیست. این‌که بعداً گفته شود «غیرنظامی هم آنجا بود» توجیه نیست. قانون دقیقاً می‌گوید همین را باید قبل از حمله سنجید و اگر تلفات زیاد است، حمله نباید انجام شود.
۴. بانکی مثل بانک سپه فقط بانک دولت نیست. حقوق، پس‌انداز میلیون‌ها غیرنظامی به آن وابسته است. زدن سامانه آن فقط حکومت را هدف نمی‌گیرد، بلکه مردم را از پول، غذا و دارو محروم می‌کند.
۵. اگر فقط یک دفتر در یک ساختمان استفاده حکومتی داشته باشد، کل ساختمان هدف نظامی نمی‌شود. کشتن ساکنان و کارکنان کل ساختمان به‌خاطر یک دفتر، نقض اصل تمایز است.
۶. اگر مهاجم مطمئن نیست که داخل مدرسه کودک یا معلم هست یا نه، حق حمله ندارد. اگر مطمئن است بچه‌ها داخل‌اند، باز هم حق حمله ندارد فقط چون می‌گوید چند فرد مسلح آنجا هستند. حضور هدف در مدرسه، کشتن کودکان را توجیه نمی‌کند.
۷. بیمارستان‌ها حمایت ویژه دارند. حضور مجروحان یا نیروهای مسلح این حمایت را از بین نمی‌برد. حتی در صورت ادعای استفاده غیرپزشکی، باز هم اگر بیماران و کادر درمان در خطر کشتار گسترده باشند، حمله غیرقانونی است.
۸. برای کشتن یک نفر نمی‌توان کل خانه، آپارتمان‌های مجاور و آدم‌های اطراف را نابود کرد. اگر مهاجم می‌داند خانواده داخل خانه هستند، موظف است از حمله‌ای که آن‌ها را می‌کشد خودداری کند یا روش دیگری انتخاب کند. این‌که بعداً گفته شود «هدف مهم بود» قانون را عوض نمی‌کند.
۹. میراث فرهنگی حفاظت ویژه دارد. این‌که در نزدیکی آن یک ساختمان دولتی یا نظامی باشد، مجوز نابودی آن نیست. حتی اگر هدف اصلی چیز دیگری باشد، آسیب انفجاری و ساختاری به بنای تاریخی هم از نظر حقوقی مهم است و نمی‌شود آن را بی‌اهمیت جلوه داد.
۱۰. بازار و خیابان تجاری به‌خاطر عبور مأمور یا مقام، هدف نظامی نمی‌شوند. این‌ها محل تجمع مردم عادی‌اند.
۱۱. فرودگاه غیرنظامی تا وقتی استفاده نظامی آن با مدرک روشن ثابت نشده، تحت حفاظت است.
۱۲. نیروگاه برق فقط به دولت خدمت نمی‌کند. برقِ بیمارستان، آب، دارو و زندگی مردم به آن وابسته است.
۱۳. تأسیسات آب و آب‌شیرین‌کن برای بقای مردم ضروری‌اند. حمله به آن‌ها تهدید مستقیم علیه سلامت و زندگی مردم است.
۱۴. کارخانه‌ای که کالاهای مصرفی تولید می‌کند به‌صرف این‌که در اقتصاد کشور نقش دارد هدف نظامی نمی‌شود. سؤال حقوقی این است که آیا واقعاً به عملیات نظامی کمک مؤثر می‌کند یا نه. اگر نه، حمله به آن حمله به شیء غیرنظامی است.
۱۵. جاده و پل عمومی را نمی‌شود طوری زد که انگار مردم عادی وجود ندارند. اگر نتیجه‌اش گیر افتادن مردم، قطع امداد و غذا باشد، باید در تناسب سنجیده شود.
۱۶. حتی اگر آن ساختمان هدف‌پذیر باشد، مهاجم باید خانه‌ها، مغازه‌ها، مدرسه‌ها و مردم اطراف را در نظر بگیرد. نمی‌شود وسط شهر را زد و بعد گفت چون یک دفتر دولتی آنجا بود، بقیه تلفات اهمیتی ندارد. اگر کشتار مردم قابل پیش‌بینی بوده، حمله نمی‌تواند قانونی باشد.
۱۷. انبار غذا، شیرخشک و دارو از اشیایی هستند که برای بقای مردم ضروری‌اند. نابودی آن‌ها فقط تخریب اموال نیست، بلکه تهدید مستقیم به جان مردم است.
۱۸. پناهگاه‌ها و محل اسکان آوارگان محل حضور آسیب‌پذیرترین غیرنظامیان‌اند و نمی‌توان آن‌ها را تلفات جانبی دانست.
۱۹. مخابرات، ابزار تماس اورژانس، هماهنگی بیمارستان، تماس خانواده‌ها، دسترسی بانکی و هشدار عمومی است. این‌که نهادهای دولتی هم از ارتباطات استفاده کنند، کل شبکه غیرنظامی را هدف مشروع نمی‌کند. مهاجم باید میان استفاده غیرنظامی و نظامی تمایز بگذارد.
۲۰. استفاده از غیرنظامیان به‌عنوان سپر انسانی خودش ممنوع است، اما این ممنوعیت مسئولیت مهاجم را از بین نمی‌برد. طرف حمله‌کننده همچنان باید از حمله‌ای که تلفات بیش‌ازحد غیرنظامی ایجاد می‌کند خودداری کند.
📂📂 Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment