سروش دباغ
شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟
«رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده / شب مانده است وبا شب تاریکی فشرده
کولی کنار آتش رقص شبانه ات کو؟ / شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟»
نمی دانم سال ۹۸ شمسی کی به پایان می رسد و تلخی ها و تیرگی هایش دست از سرمان بر می دارد و رهایمان می سازد؟ سالی که با سیل سهمگینِ فروردین ماه آغاز شد. پس از وقوع چند زلزله ریز و درشت، کشتار خونین و خانمان سوز آبان ماه از راه رسید. زمستان نیز با ترور قاسم سلیمانی و کشته شدن بیش از شصت نفر در مراسم تشییع جنازه ایشان در کرمان، فاجعه سقوط هواپیمای اوکراینی و پرپر شدنِ ۱۷۶ نفر از مسافران مظلوم و بی گناه آن، انتخابات سرد اسفند ماه که به تعبیر شمس تبریزی در مقالات، «یخ از آن می بارید» و کثیری از سر بی انگیزگی و بی رغبتی در آن شرکت نکردند، عجین گشت. چند روزی است قصه پر غصه شیوعِ ویروس کرونا، نفس ها را در سینه میلیون ها ایرانی در سراسر کشور حبس کرده و به نگرانی های به حق شان دامن زده است.
هر چند این سوی کره خاکی زندگی می کنم؛ اما به تعبیر زنده یاد شاملو، «چراغم در این خانه می سوزد» و دلمشغول احوال خانواده، بستگان، دوستان و توسعا تمام هموطنان نازنینم هستم که در آن آب و خاک نفس می کشند و روز و شب را دوره می کنند. فارغ از اینکه چقدر دولتمردان و مسئولان درباره ویروس کرونا به موقع اطلاع رسانی کرده اند، که متاسفانه ظاهرا نکرده و تمهیدات لازم را نیندیشیده و پنهان کاری پیشه کرده اند؛ آنچه در این میان بیشتر رنج آور و حیرت زاست، سخنانی است که درباره چرایی مخالفت با بستن زیارتگاه ها در شهر قم که ظاهرا منبع اصلی شیوع این ویروس بوده، توسط برخی از مسئولان گفته می شود. چرا نحوه اطلاع رسانی و مواجهه با چنین خطراتی، در میان ما با عموم عقلای عالم متفاوت است؟ چرا جانِ انسان های گوشت و پوست و خون دار وجه المصالحه قرار می گیرد و دستورات عالمانه و کارشناسانه دست اندرکاران حوزه پزشکی، به نحو اجباری در کشور اجرا نمی گردد؟
ظاهرا آمار واقعی مبتلایان به این ویروس، بیش از آمار رسمی اعلام شده است و مسئله خیلی جدّی است. روشن است جلوگیری از شیوع یک بیماری ویروسی چه اقتضائاتی دارد و فلان مداح و بهمان روحانی در این باب صلاحیتِ اظهار نظر علمی و کارشناسانه ندارند. بدیهی است که امکان تکثیر این بیماری در مکانهای عمومی که افراد زیادی در آنجا جمع می شوند، بسی بیشتر می شود و باید آنها را برای مدتی بست. سید محمد سعیدی، تولیت حرم حضرت معصومه که می گوید: «این حرم مقدس را دارالشفا می‌دانیم، دارالشفا یعنی مردم بیایند و از امراض روحی و جسمی شفا بگیرند»، لختی با خود نمی اندیشد که اگر اینگونه بود، چرا اولین مواردِ بیماری با ویروس کرونا در شهر قم دیده و ثبت شده است؟ مضافا بر این، چرا بیماران به بیمارستان های تهران منتقل شده و برای درمان در قم نمانده اند و شفا نگرفته اند؟! چگونه می توان در این شرایط، غیر مسئولانه و فارغ‌دلانه، مردم را به آمدن به حرم و شفا گرفتن از امراض جسمی و روحی دعوت کرد و به تعبیر سعدی در گلستان، رونق مسلمانی را برد و اسباب طعن خلایق را فراهم کرد؟
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/73660
شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟
«رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده / شب مانده است وبا شب تاریکی فشرده
کولی کنار آتش رقص شبانه ات کو؟ / شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟»
نمی دانم سال ۹۸ شمسی کی به پایان می رسد و تلخی ها و تیرگی هایش دست از سرمان بر می دارد و رهایمان می سازد؟ سالی که با سیل سهمگینِ فروردین ماه آغاز شد. پس از وقوع چند زلزله ریز و درشت، کشتار خونین و خانمان سوز آبان ماه از راه رسید. زمستان نیز با ترور قاسم سلیمانی و کشته شدن بیش از شصت نفر در مراسم تشییع جنازه ایشان در کرمان، فاجعه سقوط هواپیمای اوکراینی و پرپر شدنِ ۱۷۶ نفر از مسافران مظلوم و بی گناه آن، انتخابات سرد اسفند ماه که به تعبیر شمس تبریزی در مقالات، «یخ از آن می بارید» و کثیری از سر بی انگیزگی و بی رغبتی در آن شرکت نکردند، عجین گشت. چند روزی است قصه پر غصه شیوعِ ویروس کرونا، نفس ها را در سینه میلیون ها ایرانی در سراسر کشور حبس کرده و به نگرانی های به حق شان دامن زده است.
هر چند این سوی کره خاکی زندگی می کنم؛ اما به تعبیر زنده یاد شاملو، «چراغم در این خانه می سوزد» و دلمشغول احوال خانواده، بستگان، دوستان و توسعا تمام هموطنان نازنینم هستم که در آن آب و خاک نفس می کشند و روز و شب را دوره می کنند. فارغ از اینکه چقدر دولتمردان و مسئولان درباره ویروس کرونا به موقع اطلاع رسانی کرده اند، که متاسفانه ظاهرا نکرده و تمهیدات لازم را نیندیشیده و پنهان کاری پیشه کرده اند؛ آنچه در این میان بیشتر رنج آور و حیرت زاست، سخنانی است که درباره چرایی مخالفت با بستن زیارتگاه ها در شهر قم که ظاهرا منبع اصلی شیوع این ویروس بوده، توسط برخی از مسئولان گفته می شود. چرا نحوه اطلاع رسانی و مواجهه با چنین خطراتی، در میان ما با عموم عقلای عالم متفاوت است؟ چرا جانِ انسان های گوشت و پوست و خون دار وجه المصالحه قرار می گیرد و دستورات عالمانه و کارشناسانه دست اندرکاران حوزه پزشکی، به نحو اجباری در کشور اجرا نمی گردد؟
ظاهرا آمار واقعی مبتلایان به این ویروس، بیش از آمار رسمی اعلام شده است و مسئله خیلی جدّی است. روشن است جلوگیری از شیوع یک بیماری ویروسی چه اقتضائاتی دارد و فلان مداح و بهمان روحانی در این باب صلاحیتِ اظهار نظر علمی و کارشناسانه ندارند. بدیهی است که امکان تکثیر این بیماری در مکانهای عمومی که افراد زیادی در آنجا جمع می شوند، بسی بیشتر می شود و باید آنها را برای مدتی بست. سید محمد سعیدی، تولیت حرم حضرت معصومه که می گوید: «این حرم مقدس را دارالشفا می‌دانیم، دارالشفا یعنی مردم بیایند و از امراض روحی و جسمی شفا بگیرند»، لختی با خود نمی اندیشد که اگر اینگونه بود، چرا اولین مواردِ بیماری با ویروس کرونا در شهر قم دیده و ثبت شده است؟ مضافا بر این، چرا بیماران به بیمارستان های تهران منتقل شده و برای درمان در قم نمانده اند و شفا نگرفته اند؟! چگونه می توان در این شرایط، غیر مسئولانه و فارغ‌دلانه، مردم را به آمدن به حرم و شفا گرفتن از امراض جسمی و روحی دعوت کرد و به تعبیر سعدی در گلستان، رونق مسلمانی را برد و اسباب طعن خلایق را فراهم کرد؟
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/73660
1 comment
Log in to comment
پشتمان خمیده، درجانمان کرونا لمیده!