◾️«آیا این یک کتاب است؟»
نقدی بر کتاب «هنرهای زیبا» (۱۳۴۸-۱۳۱۹) نوشتۀ حمیدرضا انصاری
🖋 علی پوررجبی| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران
سال ۱۳۹۵ کتابی با عنوان «هنرهای زیبا» (۱۳۴۸-۱۳۱۹) منتشر شد. ناشر کتاب انتشارات هنر و معماری قرن و نویسنده‌اش حمیدرضا انصاری، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و رئیس کتابخانۀ پردیس هنرهای زیبا در آن سال است. ناشر مقدمه‌اش بر این کتاب را با این جمله آغاز کرده است: «آیا این یک کتاب است؟» سؤال بسیار خوبی است و باید پرسید اگر کتاب نیست -که به نظر من هم نیست- چرا نام مؤلف بر روی جلد آن آمده است و هنر مؤلف جز اینکه به آرشیو کتابخانۀ پردیس هنرهای زیبا دسترسی داشته، چه بوده است؟
کتاب شامل مقدمۀ ناشر، پیشگفتار مؤلف، بخش اول با عنوان «نگاهی به گذشتۀ آموزش نوین در ایران»، بخش دوم با عنوان «نمونه‌هایی از نقشه‌های برداشت‌شده از آثار تاریخی ایران»، بخش سوم با عنوان «نمونه‌هایی از طرح‌های معماری و پروژۀ ساختمان»، اسامی دانشجویان، پی‌نوشت‌ها و منابع است.
مقدمۀ ناشر چنان‌که سبک انتشارات هنر و معماری است، با لحنی حماسی و مانیفست‌گونه نوشته شده است: «ما تشنۀ حضور در بالاترین سطح دانش و هنر جهانی هستیم و نه تنها در این زمینه خود را وابسته نمی‌بینیم که خود را صاحب اندیشه نیز می‌دانیم» (انصاری، ۱۳۹۵: ۸). ناشر بعد از بیان ادعاهایی حماسی، وارد فضای رمانتیک شده و نسل اول دانشجویان معماری دانشگاه تهران را «نوابغی محروم» خوانده، به خواننده توصیه کرده است که «بر اساس تجربه‌ای که داریم پیشنهاد می‌کنیم هنگام خواندن این کتاب وسط چمن‌های باغچۀ روبه‌روی ساختمان مرکزی پردیس هنرهای زیبا بایستید و با علی‌اکبر صارمی یا هر نابغۀ دیگری از این نسل صحبت کنید و هم‌زمان کتاب را فقط و فقط ورق بزنید»(همان، ۹).
⭕️ ادامهٔ مطلب را می‌توانید در Instant View یا وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/ap9-09-28
http://koubeh.com/ap9/
@Koubeh
نقدی بر کتاب «هنرهای زیبا» (۱۳۴۸-۱۳۱۹) نوشتۀ حمیدرضا انصاری
🖋 علی پوررجبی| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران
سال ۱۳۹۵ کتابی با عنوان «هنرهای زیبا» (۱۳۴۸-۱۳۱۹) منتشر شد. ناشر کتاب انتشارات هنر و معماری قرن و نویسنده‌اش حمیدرضا انصاری، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و رئیس کتابخانۀ پردیس هنرهای زیبا در آن سال است. ناشر مقدمه‌اش بر این کتاب را با این جمله آغاز کرده است: «آیا این یک کتاب است؟» سؤال بسیار خوبی است و باید پرسید اگر کتاب نیست -که به نظر من هم نیست- چرا نام مؤلف بر روی جلد آن آمده است و هنر مؤلف جز اینکه به آرشیو کتابخانۀ پردیس هنرهای زیبا دسترسی داشته، چه بوده است؟
کتاب شامل مقدمۀ ناشر، پیشگفتار مؤلف، بخش اول با عنوان «نگاهی به گذشتۀ آموزش نوین در ایران»، بخش دوم با عنوان «نمونه‌هایی از نقشه‌های برداشت‌شده از آثار تاریخی ایران»، بخش سوم با عنوان «نمونه‌هایی از طرح‌های معماری و پروژۀ ساختمان»، اسامی دانشجویان، پی‌نوشت‌ها و منابع است.
مقدمۀ ناشر چنان‌که سبک انتشارات هنر و معماری است، با لحنی حماسی و مانیفست‌گونه نوشته شده است: «ما تشنۀ حضور در بالاترین سطح دانش و هنر جهانی هستیم و نه تنها در این زمینه خود را وابسته نمی‌بینیم که خود را صاحب اندیشه نیز می‌دانیم» (انصاری، ۱۳۹۵: ۸). ناشر بعد از بیان ادعاهایی حماسی، وارد فضای رمانتیک شده و نسل اول دانشجویان معماری دانشگاه تهران را «نوابغی محروم» خوانده، به خواننده توصیه کرده است که «بر اساس تجربه‌ای که داریم پیشنهاد می‌کنیم هنگام خواندن این کتاب وسط چمن‌های باغچۀ روبه‌روی ساختمان مرکزی پردیس هنرهای زیبا بایستید و با علی‌اکبر صارمی یا هر نابغۀ دیگری از این نسل صحبت کنید و هم‌زمان کتاب را فقط و فقط ورق بزنید»(همان، ۹).
⭕️ ادامهٔ مطلب را می‌توانید در Instant View یا وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/ap9-09-28
http://koubeh.com/ap9/
@Koubeh
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment