| شریف‌الحسینی
اوایل دهه‌ی نود که پول نفت و بریزبپاش زیادتر بود کنگره‌ی جراحی اعصاب هم هرسال با حضور دکتر مجید سمیعی برگزار می‌شد. من هم به فراخور رشته‌ی تحصیلی‌ام سه سالی شرکت کردم، البته هربار کمرنگ‌تر از قبل (دو سالش مقاله داشتم).
یک سال کنگره توی مرکز همایش‌های برج میلاد برگزار شد به میزبانی شهرداری تهران. همان زمان یک خیریه‌ای هم درست کردند با عضویت همسر شهردار وقت و چند نفر دیگر که پیگیر ساخت مرکز علوم اعصاب باشند کنار دریاچه‌ی چیتگر و البته پول قلنبه‌ای بدهند برای اعزام جراحان جوان ایرانی به هانوفر تا آنجا تجربه کسب کنند و یک مدرک PhD هم بگیرند.
سال بعد کنگره را بردند بیمارستان میلاد به میزبانی سازمان تامین اجتماعی. دکتر سمیعی هم به همراه رفقای غیرایرانی‌اش حضور فعالی به هم رساندند. یک روز وقتی پزشکان اعزامی به هانوفر، گزارشی از پروژه‌های تحقیقاتی‌شان ارائه دادند یک حس عجیبی سالن را فراگرفت، ترکیبی از حیرت و خشم و غم که این همه بروبیا برای چنین مطالعات معمولی و حتی نازلی؟ یکی از اساتید برجسته‌ی ایرانی تاب نیاورد و از استاد راهنمای بریتانیایی حاضر در پنل، علت را پرسید. او هم تلویحا اذعان کرد به ضعیف بودن سوال پژوهشی و لبخندزنان توجیه کم‌بنیه‌ای آورد. اما به یکباره این دکتر سمیعی بود که برافروخت و از جای خود در ردیف اول بلند شد و میکروفن بی‌سیم را برداشت و آمد جلوی همین استاد وطنی و با خشم زیاد حرف‌های تندی نثارش کرد به این مضمون که اساسا تو حق نداری در این چیزها تشکیک و دخالت کنی. جو جلسه بدجوری سنگین شد. شب در اختتامیه وقتی دیدم سمیعی و رفقا آن جلو کنار رئیس وقت تامین اجتماعی لم داده‌اند و دارند برای اجرای متفاوت ژاله صادقیان با شمایلی متفاوت از چهره‌ی تلویزیونی‌اش و چهچه سینا سرلک دست می‌زنند، از سالن رفتم بیرون. شام هم یکجوری مفصل بود که بی‌اغراق تا آن زمان این مقدار تنوع دسر و غذا را یکجا ندیده بودم. و بالاخره تلخکامی‌ام وقتی کامل شد که آمدم سمت پارکینگ روباز بیمارستان و دیدم کلی خانواده از همراهان بیماران شهرستانی، همان اطراف یا چادر زده‌اند یا زیراندازی انداخته‌اند و وسط ام‌القرای تاریک اتراق کرده‌اند، همان‌ها که حقوق‌شان را نگرفته باید حق بیمه‌شان را بدهند تا بشود تابلوفرش‌های ابریشمی اهدایی به مجیدز فرندز و عکس‌های یادگاری سعید مرتضوی کنار هرکدام.
سال بعد باز هم مقاله داشتم. اما این‌بار طبق برنامه فقط برای همان نیم‌ساعت ارائه‌ام رفتم. کجا؟ هتل اسپیناس پالاس سعادت‌آباد که دورتادورش پر بود از الگانس‌های یگان ویژه‌ی ناجا، انگار رئیس‌جمهورِ ابرقدرتی جایی آمده، داخل هم که کمافی‌السابق وفور نعمت.
و دیگر نرفتم.
پ.ن: بعدها از آن خیریه که اسمش یک ربطی به امام رضا داشت خیلی حرف‌وحدیث درآمد. پروژه‌ی ساخت ساختمان مغزی‌شکل مرکز اعصاب بالای اتوبان همت هم همچنان دوسه‌روزی فعال می‌شود و دوسه‌سالی می‌خوابد تا بگردند دنبال کارفرما و پیمانکار و البته منابع مالی جدید برای ادامه. دکتر سمیعیِ پابه‌سن‌گذاشته اما کم‌پیداتر شده، کسی که غیر از جراحی مغز، در مدیریت و ارتباطات و سیاست‌ورزی و اجرای صحنه‌‌ای و ... هم تبحر بالایی داشت.
✅ @karkhone
اوایل دهه‌ی نود که پول نفت و بریزبپاش زیادتر بود کنگره‌ی جراحی اعصاب هم هرسال با حضور دکتر مجید سمیعی برگزار می‌شد. من هم به فراخور رشته‌ی تحصیلی‌ام سه سالی شرکت کردم، البته هربار کمرنگ‌تر از قبل (دو سالش مقاله داشتم).
یک سال کنگره توی مرکز همایش‌های برج میلاد برگزار شد به میزبانی شهرداری تهران. همان زمان یک خیریه‌ای هم درست کردند با عضویت همسر شهردار وقت و چند نفر دیگر که پیگیر ساخت مرکز علوم اعصاب باشند کنار دریاچه‌ی چیتگر و البته پول قلنبه‌ای بدهند برای اعزام جراحان جوان ایرانی به هانوفر تا آنجا تجربه کسب کنند و یک مدرک PhD هم بگیرند.
سال بعد کنگره را بردند بیمارستان میلاد به میزبانی سازمان تامین اجتماعی. دکتر سمیعی هم به همراه رفقای غیرایرانی‌اش حضور فعالی به هم رساندند. یک روز وقتی پزشکان اعزامی به هانوفر، گزارشی از پروژه‌های تحقیقاتی‌شان ارائه دادند یک حس عجیبی سالن را فراگرفت، ترکیبی از حیرت و خشم و غم که این همه بروبیا برای چنین مطالعات معمولی و حتی نازلی؟ یکی از اساتید برجسته‌ی ایرانی تاب نیاورد و از استاد راهنمای بریتانیایی حاضر در پنل، علت را پرسید. او هم تلویحا اذعان کرد به ضعیف بودن سوال پژوهشی و لبخندزنان توجیه کم‌بنیه‌ای آورد. اما به یکباره این دکتر سمیعی بود که برافروخت و از جای خود در ردیف اول بلند شد و میکروفن بی‌سیم را برداشت و آمد جلوی همین استاد وطنی و با خشم زیاد حرف‌های تندی نثارش کرد به این مضمون که اساسا تو حق نداری در این چیزها تشکیک و دخالت کنی. جو جلسه بدجوری سنگین شد. شب در اختتامیه وقتی دیدم سمیعی و رفقا آن جلو کنار رئیس وقت تامین اجتماعی لم داده‌اند و دارند برای اجرای متفاوت ژاله صادقیان با شمایلی متفاوت از چهره‌ی تلویزیونی‌اش و چهچه سینا سرلک دست می‌زنند، از سالن رفتم بیرون. شام هم یکجوری مفصل بود که بی‌اغراق تا آن زمان این مقدار تنوع دسر و غذا را یکجا ندیده بودم. و بالاخره تلخکامی‌ام وقتی کامل شد که آمدم سمت پارکینگ روباز بیمارستان و دیدم کلی خانواده از همراهان بیماران شهرستانی، همان اطراف یا چادر زده‌اند یا زیراندازی انداخته‌اند و وسط ام‌القرای تاریک اتراق کرده‌اند، همان‌ها که حقوق‌شان را نگرفته باید حق بیمه‌شان را بدهند تا بشود تابلوفرش‌های ابریشمی اهدایی به مجیدز فرندز و عکس‌های یادگاری سعید مرتضوی کنار هرکدام.
سال بعد باز هم مقاله داشتم. اما این‌بار طبق برنامه فقط برای همان نیم‌ساعت ارائه‌ام رفتم. کجا؟ هتل اسپیناس پالاس سعادت‌آباد که دورتادورش پر بود از الگانس‌های یگان ویژه‌ی ناجا، انگار رئیس‌جمهورِ ابرقدرتی جایی آمده، داخل هم که کمافی‌السابق وفور نعمت.
و دیگر نرفتم.
پ.ن: بعدها از آن خیریه که اسمش یک ربطی به امام رضا داشت خیلی حرف‌وحدیث درآمد. پروژه‌ی ساخت ساختمان مغزی‌شکل مرکز اعصاب بالای اتوبان همت هم همچنان دوسه‌روزی فعال می‌شود و دوسه‌سالی می‌خوابد تا بگردند دنبال کارفرما و پیمانکار و البته منابع مالی جدید برای ادامه. دکتر سمیعیِ پابه‌سن‌گذاشته اما کم‌پیداتر شده، کسی که غیر از جراحی مغز، در مدیریت و ارتباطات و سیاست‌ورزی و اجرای صحنه‌‌ای و ... هم تبحر بالایی داشت.
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment