همسان‌ها، در حقیقت، همان دوقلوهای همسان هستند که در زمان‌های متفاوت به دنیا آمده‌اند. اگر انیشتین یک قل دیگر می‌داشت، او نه زامبی می‌بود، نه جریان سیال ذهن انیشتین را پس از مرگ او ادامه می‌داد، نه اندام‌های حیاتی‌اش را دودستی به او تقدیم می‌کرد، و احتمالاً انیشتین هم نمی‌شد (چرا که تنها بخشی از هوشمندی وراثت‌پذیر است.) تمامی این موارد در مورد همسانی که از یک تکه‌ی کوچک بدن انیشتین همسان‌سازی شود نیز صدق می‌کند. تخمه‌ی سوء تفاهم‌های خنده‌دار بحث همسان‌سازی این اعتقاد است که روح در بدن دمیده می‌شود. آن تفسیری از همسان‌سازی که از ارتش زامبی‌ها، جاخالی‌ها، یا کشتزارهای اندام واهمه دارد، این فرآیند را معادل نسخه‌برداری از بدن بدون روح می‌پندارد. دیگری، که از بلندپروازی‌های فاوستی برای نیل به جاودانگی یا رستاخیز هیتلری هراسان است، همسان‌سازی را نسخه‌برداری از بدن همراه روح می‌داند. حسرت برخی والدین سوگوار برای همسان‌سازی کودک ازدست‌رفته‌شان نیز ممکن است در چنین برداشتی ریشه داشته باشد، تو گویی از این رهگذر همان بچه به زندگی برمی‌گردد. در واقع امر، همسان نه‌تنها در دنیایی متفاوت از کودک ازدست‌رفته بزرگ خواهد شد، بلکه بافت مغزی و سیر احساسی متفاوتی خواهد داشت.

📘 #لوح_سپید
🖊 استیون پینکر
📄 230


@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ