همایون شجریان و شاگردان متعددی را تربیت کرد و به مردم سرزمینش هدیه کرد؛ نحوه زیستی پر و پیمان و کم نظیر. افزون بر چند باری که با شوق فراوان در کنسرت های « خسرو آواز ایران» در تهران و لندن و کالیفرنیا شرکت کردم و اوقات نابی را تجربه کردم؛ یکبار در ایام نوجوانی ایشان را دیدم. خاطرم هست استاد شجریان در ماشین یکی از دوستان پدر نشسته بودند و می خواستند به اتفاق پدر به مهمانی ای بروند. وقتی دم در رفتم و سلام کردم و گفتم پدر به زودی می آیند؛ ایشان از من پرسیدند: اسم شما چیست؟ گفتم: سروش. خنده ای کردند و گفتند: پس سروش واقعی تویی!! . تصویر خنده ایشان در ذهنم حک شده است.

در گذشت محمدرضا شجریان را به همایون شجریان عزیز و دیگر اعضای خانواده محترم شجریان، جامعه هنری و هموطنان عزیز که سره را از ناسره تشخیص می دهند و قدردان میراث ماندگار آن عزیز از دست رفته اند، تسلیت می گویم. خوش دارم این نوشته را ابیاتی از « مثنوی» مولوی و « غزلیات» سعدی که ترجمان احوال غریب و حزن آلودم در این لحطات اند، به
پایان برم:

« تو به نادر آمدی در جان و دل
ای دل و جان از قدوم تو خجل
در دل کُه لعلها دلّآل توست
باغها از خنده مالامال توست
با تو ما چون رز به تابستان خوشیم
حکم داری هین بکش تا می کشیم »
و
« دو چیز حاصل عمر است نام نیک و ثواب
وزاین دو درگذری کل من علیها فان»


سروش دباغ


#فرهیختگان، ندای آگاهی