جغد «مینروا» نزد رومیان، نماد ِ ایزدبانوی خرد و حکمت است که معادل آن در فرهنگ یونانی «آتنا» است.

اولین بار هگل، «فیلسوف» را به جغد مینروا تشبیه کرد. تشبیه فیلسوف به جغد از آن ‌روست که این پرنده کار خود را هنگامی آغاز می‌کند که «روز» رو به پایان است و تاریکی غروب به تدریج فضا را تیره می‌کند.

فلسفه نیز هنگامی سر بر می‌آورد که شکلی از «زندگی» دوران شکل‌گیری خود را گذرانده‌ است و آرام ‌آرام گرد و غبار خاکستری «زمان» بر روی آن می‌نشیند.
فلسفه در این هنگام کهن‌سالی وضع موجود را با رنگ خاکستری خود به تصویر می‌کشد و امرِ واقع را در قلمرو فکر بازسازی می‌کند.

وقتی که فلسفه چیزی را تیره و تار ترسیم می‌کند، این بدان معنی است که آن چیز، پیر شده است. به چیز تیره و تار نمی‌توان دل خوش داشت. چیز تیره و تار اما وسیله‌ای برای شناخت هم است. جغد مینروا نیز به سان «فلسفه» همیشه پرواز خود را در غروب از ره رسیده آغاز می‌کند.




«فلسفه هگل»
والتر ترنس استیس
@renaissancetranslate