نجات محیط زیست نیازمند کاهش فقر است
در آستانه هفتادوهشتمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد و هفته اقلیم در نیویورک و نزدیکشدن نشست تغییرات اقلیمی سازمان ملل، ضروری است که دنیا رابطه بین رشد اقتصاد و پایداری محیط زیستی را روشن کند.
موضوع صرفاً کشیدن خانوارها بالای خط فقر مطلق بانک جهانی نیست. برای رسیدن به توسعه پایدار، باید خط بالاتری را رد کنیم که امجیآی آن را «خط توانمندی» میخواند. نقطه دقیق این خط در کشورها متفاوت است، در نتیجه تفاوتهای هزینه معیشتی؛ اما معنای آن همه جا یکی است: آستانهای که ورای آن، خانوارها ابزارهای کافی برای رسیدگی به همه نیازهای اساسیشان، از قبیل تغذیه، مسکن مناسب، خدمات درمانی و آموزش باکیفیت و برای تلاش در جهت امنیت اقتصادی را دارند. بدون توانایی پسانداز، خانوارها نمیتوانند حائل در مقابل شوکها بسازند و این شامل شوکهای حاصل از تغییرات اقلیمی هم میشود. در سطح جهان، حدود 7/4 میلیارد نفر، معیارهای توانمندی اقتصادی کامل را ندارند.
بسیاری در کشورهای پردرآمد یا دارای درآمد متوسط که ظاهراً به سبک زندگی «طبقه متوسط» رسیدهاند، حائل کافی در مقابل موقعیتهای اضطراری و شوکها ندارند و برای پیداکردن مسکن و خدمات درمانی در تقلا هستند. اینها شاید رسماً، «فقیر» حساب نشوند اما نمیتوانند پتانسیل واقعی خود را تحقق بخشند و شاید در معرض خطر لغزیدن به فقر باشند
https://hammihanonline.ir/news/international/andyshkdh-ha-218