موزیک ویدئوی چمدان
کاری از شادی امینی
شعر از سیدمهدی موسوی
این آهنگ به تمام کسانی که مهاجرت برایشان اجباری شده تقدیم میشود.
شادی امینی در مورد این اثر نوشته است:
وارسن شایر میگوید "کسی وطنش را ترک نمیکند مگر وطنش دهان کوسه باشد. کسی بچههایش را با قایق راهی نمیکند مگر دریا از خشکی امنتر باشد."
من فکر می کردم مهاجرت و دلتنگی برای خانه عادی میشود. اکنون سالها از مهاجرت من میگذرد و تازه متوجه شدهام دلتنگی برای وطن، از آن زخم هاست که تا ابد ردش بر قلب آدمی میماند.
خیلی از ما مهاجرت نکردیم، بلکه تبعید شدیم تا خوشبختی را جای دیگری جستجو کنیم. تا تمام خوشبختیهای کوچک و بزرگ خانهی اجدادیمان را جا بگذاریم و به خودمان دلداری بدهیم که انتخاب درستی کردهایم. در حالی که خیلی وقتها اصلا انتخابی در کار نبوده است. دوستی که از تدریس محروم شده است، عزیزی که به خاطر مذهبش از دانشگاه اخراج میشود، شاعری که کارگاه ادبیاتش بسته و کتابش ممنوع میشود، خوانندهای که صدایش جرم شمرده میشود، فیلمسازی که فیلمش اکران نخواهد شد، کارگری که نانش آجر شده است و...
مهاجرت برای این آدمها انتخاب نیست،
جبری است با نام حقیقی تبعید.
این آهنگ به تمام کسانی که مهاجرت برایشان اجباری شده تقدیم میشود. ویدئوی این کار را خودم کارگردانی کردهام.
سطر آخر این ترانه را بارها در شرایط سخت از خودم پرسیدهام:
"من که قرار بود قوی باشم
بر روی گونههام چرا اشک است؟"
همچنین ترانه علاوه بر مضمون تبعید، به ناامیدی از موج اصلاحات و اتمام تاریخ مصرف آن نیز اشاره دارد. اصلاحاتی که نمیتوان گفت بیمصرف بود، اما کارکرد حقیقیاش تمدید عمر دیکتاتوری بود و بس. وعدهی امید برای ما آب و نان نشد که نشد. خیلی چیزها را به اسم اصلاحطلبی سند زدند که اگر از یک قدم عقبتر تماشا کنیم، میبینیم آنان که داعیهی اصلاحات داشتند، نهتنها کاری از پیش نبردند، بلکه یا سنگ انداختند یا سکوت معنیدار کردند.
من ناامید نیستم. چون میدانم قرار است فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم.
در پایان از دکتر سید مهدی موسوی برای این شعر زییا و هامون تهرانی برای تنظیم این اثر ممنونم.همچنین ممنونم از اسمهایی که نمیتوانم بگویمشان... اسمهایی که به گونه ای دیگر گرفتار تبعیدند.
https://youtu.be/TL_8I_FsD4A@shadiaminimusic#شادی_امینی #مهدی_موسوی #چمدان #موزیک_ویدئو #مهاجرت #تبعید
@Tavaana_TavaanaTech