خوزستان،لرستان، کهکیلویه و، چهارمحال وبختیاری از استان‌هایی هستندکه هرکدام به نحوی منابع آبی شان درخدمت توسعه اقتصادی بوده، اما خوداز بی کیفیت ترین زیرساختهای توسعه ای برخوردارند، سلامت وامنیت همه جانبه آنهابرای توسعه بقیه نقاط کشورهزینه شده است ونشان دهنده این است که رابطه بین منابع آب وتوسعه اقتصادی به شدت ازحالت توازن خارج شده است.

پیامدهای منفی چون کمبود آب شرب، پایین رفتن سطح آب‌های زیرزمینی، فرونشست زمین، شوری آب وخاک،مناقشه های بین حوضه ای، کشاورزی ناپایدار و فقرزا، نابرابری اجتماعی،ضعف تأسیسات..همه نتیجه مدیربت ناکارآمدی است که علاوه بر پایداری محیط زیستی، پایداری اجتماعی رانیزمتزلزل نموده است ومردم خودرا قربانی توسعه می بینند.

ضعف آشکاردربخش توزیع ومدیریت مصرف موجب بی کیفیت شدن و دسترسی سخت به آب آشامیدنی شده است وسؤال مردم ازسیستم حکمرانی آب این است چرا هرسال وضعیت دسترسی به آب دراستان های پرآب با چالش روزافزون روبروست؟

آیابناست توسعه اقتصادی صنایع تعدادی ازاستانها به قیمت کاهش سهم دسترسی مردم این چند استان به بویژه درروستاهاحتی به آب آشامیدنی باشد؟

🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾

Comments

Be the first to add a comment