این چهره‌ی تکیده پرویز ناتل خانلری است،

کسی که پدربزرگ‌های ما اگر در روستا می‌زیسته‌اند و سوادی هم داشتند، به خاطر «سپاه دانش»ی بود که خانلری بنیادش را نهاد.
وی وزیرفرهنگ پادشاهی پهلوی ایران بود.
پیرمرد در سال پنجاه‌ و هفت، در دوران پیری به اتهام وزارت و سپاهی که برای دانش ترتیب داده بود، صد روز به زندان افتاد و زمانی هم که اززندان بیرون آمد، همه‌ی آزادی‌های انسانی، مثل داشتن حساب بانکی و حقوق ماهیانه‌ از او ستانده شد؛
او که در آراستگی و شیک‌پوشی زبانزد ادیبان و دوستان بود، واپسین روزهای عمرش حتا اجازه نداشت از حساب بانکی‌اش برای تعمیر ماشین ریش‌تراشِ خود پولی بردارد.

خدمات خانلری به ادبیات ما منحصربه‌فرد است.
تکرار نشدنی و غیرقابل انکار، از این رو، نتوانستند او را حذف کنند و یا به حاشیه برانند.
حذفِ خانلری برابر بود با حذفِ منابعی در ادبیات که نه کسی می‌توانست نمونه‌اش را بیافریند و نه نادیده گرفتن‌شان میسر بود.
مثلآ «دستور زبانِ» او که نخستین کتاب دستور زبان فارسی است هنوز تدریس می‌شود.
شعر بلند عقاب که تمثیلی از مرده خواری و آزادگی است از اشعار ناب اوست.
@flith
‏
https://t.me/flith/11760