✳️ نظام آفرینش در نگرش سهراب سپهری

در بیشه تو، آهو سر می کشد، به صدایی می رمد
در جنگل من، از درندگی نام و نشان نیست

در سیستم فکری وحدت زای سهراب، نظام آفرینش احسن و بهترین، و در پیکره موزون آن هر جزء در جایگاه خویش و در نسبت با دیگر اجزاءمفید و زیبا است.

نگاه سهراب به پدیده ها، نگاه عاشقی است که افراط در عشق، عیب معشوق را بر او می پوشاند، چراکه وی زیبایی را در چیزی جز «تعبیر عاشقانه اشکال» نمی بیند.

سهراب دید آدم ها و درک آنها را از نظام هستی درکی نسبی می شمرد و کسی را به حق یا ناحق نمی دارند.وی خواهان سکون، ثبات و آرامش است که در پرتو آن بتواند از پدیده های خلقت لذت ببرد.

در سایه همین تلقی است که او بر دید و نحوه دیدن تاکید می کند. چشم ها راباید شست، جور دیگر باید دید.

در نزد مولاناهم نیروهای شر در جایگاهی قرار دارند که با دید ضعیف و محدودانسانی، زیانمند قلمداد می شود، وگرنه در عرصه خلقت خداوندی هیچ چیز بیهوده خلق نشده است.

زهر مار آن مار را باشد حیات
و برای دیگری باشد ممات

پس بد مطلق نباشد در جهان
بد به نسبت باشد این را هم بدان

سهراب هم مانند اسپینوزا دیدگاه نسبی انگارانه خیر و شر را می پذیرد و می گوید:

من نمی دانم
که چرا می گویند :اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد

در نگاه وحدت طلبانه سهراب، پدیده های عالم با یک دیگر در ارتباطی دو جانبه قراردارند. به واسطه همین نگاه وحدت طلبانه اوست که پدیده ها در شعر وی دارای تشخص و هویت می شوند، واین چنین است که «میوه ها آواز می خوانند و خاک، موسیقی احساس تورا می شنود.

✳️معرفی و شناخت سهراب سپهری
❇️ شهناز مرادی کوچی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment