🔸تقیه‌ی انتخاباتی🔸

✍محسن حسام‌‌ مظاهری

در منابع اسلامی معمولا تقیه را به دو نوع «خوفی» و «مداراتی» تقسیم می‌کنند. اما ظاهراً یک نوع دیگر هم باید به آن افزود که مخصوص جامعه‌ی مذهبی ماست. و آن «تقیه‌ی انتخاباتی» است. یعنی پنهان‌کردن موقتی عقاید و باورهای شخصی نه برای حفظ جان (خوفی) یا حفظ وحدت دینی (مداراتی)، بلکه برای کسب رأی و رسیدن به قدرت!
این شکل از تقیه، درواقع شعبه‌ای از نفاق و ریاکاری است، نوعی دروغ مصلحتی که برای حفظ قدرت نه تنها مباح بلکه مستحب و واجب می‌شود.
به عنوان مثال، افرادی که از برخورد با بی‌حجاب‌ها در دل کمال رضایت را دارند و پلیس و نظام را برای حذف این «مظاهر بی‌دینی و فسق و فجور» تحسین می‌کنند، اما موقع انتخابات (یا تشییع‌جنازه‌ی سردار یا راهپیمایی ۲۲ بهمن) به روی همان «سربازان شیطان» و «برهم‌زنندگان امنیت روانی جامعه» و «قانون‌شکنان» آغوش رحمت می‌گشایند و در پوسترها و فیلم‌های تبلیغاتی کاندیدایشان حضور آنان را برجسته می‌کنند و در نطق‌های انتخاباتی از «ضرورت حفظ کرامت زن» سخن می‌گویند. همان‌ها که وقتی خیابان‌های شهر صحنه‌ی خشونت‌ عریان پلیس علیه زنان و دختران شده بود و هر روز کلیپی از کشاندن یک زن روی زمین یا کتک‌زدن یک دختر در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شد، لام تا کام حرفی در مخالفت نزدند که هیچ، بلکه از آن توحش به نام قانون حمایت هم می‌کردند. همان‌ها که در ایام قدرت و مستی، از جریمه‌های میلیونی و قانونی‌کردن دست‌درازی به حساب‌های بانکی مردم و جریمه و اخراج برای حجاب سخن می‌گفتند و صداوسیما و روزنامه‌هایشان به رسانه‌ی نفرت‌پراکنی علیه بخشی از جامعه و تهدید و ارعاب مبدل شده بود و رییس‌جمهور محبوب‌شان وعده‌ی جمع‌کردن چندروزه‌ی «بساط» بی‌حجابی را داده بود، حالا برای گدایی رأی دست به دامان همان دختران و زنان می‌شوند. چند روز دیگر هم که خرشان از پل گذشت و انتخابات تمام شد، دوباره برمی‌گردند به حالت پیش‌فرض. همین‌طور است موضع‌شان درباره‌ی محدودسازی اینترنت، درباره‌ی «اسلامی»‌کردن فضاهای عمومی، درباره‌ی خالص‌سازی دانشگاه و موارد دیگر. مسئله هیولاسازی از یک فرد نیست. مسئله تفاوت درون و بیرون است. تفاوت آنچه در خلوت خودشان و محافل خصوصی‌شان می‌گویند و آنچه مقابل دوربین ادعا می‌کنند. و بی‌صداقتی و ریاکاری و تزویر یک جریان سیاسی است که هیچ سابقه‌ای از دفاع از آزادی‌های اجتماعی و حقوق شهروندی و ترویج مدارا و پذیرش تکثر فرهنگی و دفاع از جامعه‌ی مدنی در برابر مداخلات نهاد دولت و... در کارنامه‌اش ندارد و همیشه وقتی به قدرت‌ رسیده در پی محدودسازی و حفظ منافع شبکه‌ی وفاداران و فرقه‌گرایی و کنترل و ارعاب و اخراج و تهدید و تحقیر دیگر بخش‌های جامعه بوده است. مانند تجربه‌ی همین سه سال دوره‌ی رییسی؛ اما به وقت نیاز ژست آزادی‌خواهی می‌گیرد و حتی اصول و عقاید مذهبی‌اش را پنهان می‌کند و چشم در چشم افکار عمومی،‌ به آسانی و با اعتماد به نفس کامل، دروغ می‌گوید.

@mohsenhesammazaheri
@kherad_Jensi