. بگذار بگویم از کابوس‌های وطن آهوان بیقرار در کمند زنان لباس سیه کرده بر تن زلف پریشان بر گور نشسته به چه می‌اندیشند؟ به نان؟ به سرنوشت؟ به همسرشان؟ به کدامین آینده ؟ درد در بند-بندشان می‌پیچد ظلم چه بی‌شرمانه فریاد عدالت را چکه چکه می‌چکاند بر خاک هوای دل گرفته است قلمم سخت به غم پیچیده است ... كه دور باد_بدي از تنِ زخم خورده‌ي وطن.. siyaho.sepid
