نابودی حافظه
🔻بخش سوم
از تخریب ساختار تا مهندسی بی‌اعتمادی
در دو بخش پیشین، از یک سو به منطق و متدولوژی حذف حافظه‌ی مدنی در نظام‌های توتالیتر پرداخته شد و از سوی دیگر، نمونه‌ی عینی این روند در نابودی آرشیو و مستندات جمعیت امام علی تشریح گردید. در این بخش، تمرکز بر «الگوهای رفتاری» و سازوکارهایی است که به تخریب تدریجی این نهاد مردمی انجامید؛ رفتارهایی که درهم‌تنیدگی سیاست‌های امنیتی را بازتاب می‌دهد، بی‌آنکه ادعای کشف تمام حقیقت را داشته باشد.
جمعیت امام علی همواره آگاه بوده و هست که تنوع دیدگاه، اختلاف نظر و حتی تضاد آرا، جزء جدایی‌ناپذیر هر کنش جمعی زنده است و در واقع، یکی از نیروهای محرکه‌ی رشد، خلاقیت و اصلاح درونی به شمار می‌آید. آنچه در این نوشتار نقد و توصیف می‌شود الگوهای رفتاری مخربی است که آگاهانه یا ناآگاهانه، از سطح اختلاف نظر سالم عبور کرده و به مهندسی بی‌اعتمادی، تضعیف همبستگی، تحریف واقعیت و تخریب ساختار انجامیده است. تمایز میان «اختلاف سازنده» و «رفتارهای برهم‌زننده‌ی اعتماد و انسجام» برای جمعیت امری بنیادی است؛ از همین رو، تأکید این مقاله بر نقد نوع دوم است، بی‌آنکه حق طبیعی تنوع دیدگاه و نقد درونی زیر سؤال برود.
محدودیت‌های قضاوت و وفاداری به حقیقت
پیش از هر چیز باید تأکید شود که جمعیت امام علی در شرایطی هدف فشار و سرکوب قرار گرفت که امکان شکل‌گیری سازوکارهای عادلانه‌ی حقیقت‌یابی عملاً وجود نداشت. از این رو، آنچه در پی می‌آید «توصیف روندها و الگوهای رفتاری» است؛ تلاشی برای ثبت تجربه‌ی تاریخی یک نهاد مدنی، با پایبندی به اصول اخلاقی، حقوق بشری و انصاف. این روایت، آگاهانه از برچسب‌زنی شخصی و قضاوت زودهنگام پرهیز می‌کند و تنها تا آنجا پیش می‌رود که شواهد، تجربه‌ی جمعی و قرائن رفتاری اجازه می‌دهد...
👈 لطفا ادامه مطلب را از طریق instantview مطالعه بفرمایید.
🆔@imamalisociety
🔻بخش سوم
از تخریب ساختار تا مهندسی بی‌اعتمادی
در دو بخش پیشین، از یک سو به منطق و متدولوژی حذف حافظه‌ی مدنی در نظام‌های توتالیتر پرداخته شد و از سوی دیگر، نمونه‌ی عینی این روند در نابودی آرشیو و مستندات جمعیت امام علی تشریح گردید. در این بخش، تمرکز بر «الگوهای رفتاری» و سازوکارهایی است که به تخریب تدریجی این نهاد مردمی انجامید؛ رفتارهایی که درهم‌تنیدگی سیاست‌های امنیتی را بازتاب می‌دهد، بی‌آنکه ادعای کشف تمام حقیقت را داشته باشد.
جمعیت امام علی همواره آگاه بوده و هست که تنوع دیدگاه، اختلاف نظر و حتی تضاد آرا، جزء جدایی‌ناپذیر هر کنش جمعی زنده است و در واقع، یکی از نیروهای محرکه‌ی رشد، خلاقیت و اصلاح درونی به شمار می‌آید. آنچه در این نوشتار نقد و توصیف می‌شود الگوهای رفتاری مخربی است که آگاهانه یا ناآگاهانه، از سطح اختلاف نظر سالم عبور کرده و به مهندسی بی‌اعتمادی، تضعیف همبستگی، تحریف واقعیت و تخریب ساختار انجامیده است. تمایز میان «اختلاف سازنده» و «رفتارهای برهم‌زننده‌ی اعتماد و انسجام» برای جمعیت امری بنیادی است؛ از همین رو، تأکید این مقاله بر نقد نوع دوم است، بی‌آنکه حق طبیعی تنوع دیدگاه و نقد درونی زیر سؤال برود.
محدودیت‌های قضاوت و وفاداری به حقیقت
پیش از هر چیز باید تأکید شود که جمعیت امام علی در شرایطی هدف فشار و سرکوب قرار گرفت که امکان شکل‌گیری سازوکارهای عادلانه‌ی حقیقت‌یابی عملاً وجود نداشت. از این رو، آنچه در پی می‌آید «توصیف روندها و الگوهای رفتاری» است؛ تلاشی برای ثبت تجربه‌ی تاریخی یک نهاد مدنی، با پایبندی به اصول اخلاقی، حقوق بشری و انصاف. این روایت، آگاهانه از برچسب‌زنی شخصی و قضاوت زودهنگام پرهیز می‌کند و تنها تا آنجا پیش می‌رود که شواهد، تجربه‌ی جمعی و قرائن رفتاری اجازه می‌دهد...
👈 لطفا ادامه مطلب را از طریق instantview مطالعه بفرمایید.
🆔@imamalisociety
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment