افسانه‌های حمایت‌گرایی
بخش دوم

| توماس جِی. دی‌لورنزو


افسانهٔ هفت: حمایت برای مقابله با «دامپینگ» ضروری است.

به‌اصطلاح دامپینگ زمانی رخ می‌دهد که تولیدکنندگان خارجی محصولاتی را در ایالات متّحده به فروش رسانند که ظاهراً از آنچه که در بازار داخلی فروخته می‌شوند، قیمت کمتری دارند. قوانین متعدّدی وجود دارد که دامپینگ را به‌دلیل رقابت ناعادلانه ممنوع می‌کند.

ولی دلایل اقتصادی منطقی نیز برای چنین اعمال تجاری وجود دارد. تعیین موقّت قیمت‌هایی که کمتر از قیمت تمام‌شده هستند، روش تجاری رقابتی رایج است. برای مثال، پیتزافروشی‌های تازه‌تأسیس معمولاً «یکی بخر، دو تا ببر» را به‌عنوان انگیزه‌ای برای مصرف‌کنندگان جهت آزمایش محصول خود ارائه می‌دهند. زیان‌های واردشده در حین فروش، همچون سرمایه‌گذاری تلّقی می‌شوند که با جذب مشتری، فروش آتی را به همراه خواهد داشت. قیمت‌های پایین‌تر همیشه به نفع مصرف‌کنندگان است، ولی ما به‌ندرت پیتزافروشی محلّی را به «دامپینگ» متّهم می‌کنیم. شاید به این دلیل که مصرف‌کنندگان به‌وضوح می‌توانند مزایای چنین رقابتی را ببینند.

در نوامبر ۱۹۸۷، وزارت بازرگانی ایالات متّحده حکم داد که «شرکت‌های ژاپنی با ناتوانی در افزایش قیمت‌های خود برای مطابقت با افزایش شدید ارزش ین قوانین تجارت بین‌المللی را نقض کرده‌اند.» با افزایش ارزش ین، کالاهای ژاپنی فروخته‌شده در ایالات متّحده نسبتاً گران‌تر شدند. تولیدکنندگان ژاپنی با کاهش هزینه‌ها، قیمت‌ها و سود نهایی خود برای رقابتی ماندن، به این مسئله پاسخ دادند که رضایت مشتریان آمریکایی را جلب کرد. بنا به گزارش وزارت بازرگانی، قیمت کالاهای صادراتی ژاپن بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ به میزان ۲۳ درصد کاهش یافت. متأسّفانه، دولت محافظه‌کار ریگان با چنین کاهش قیمت‌هایی مخالف است.

همواره گفته می‌شود که دامپینگ بدین خاطر رخ می‌دهد که دولت‌های خارجی به برخی از تولیدکنندگان خود یارانه می‌دهند، که این به شرکت‌ها اجازه می‌دهد نسبت به شرکت‌های آمریکایی قیمت‌گذاری پایین‌تری داشته باشند. این سیاست‌ها ممکن است اشتباه باشد، ولی دلیلی وجود ندارد که مصرف‌کنندگان آمریکایی به‌خاطر سیاست‌های کوته‌فکرانه‌ی حکومت‌های خارجی مجازات شوند. چنین یارانه‌هایی «هدیه»ای از مالیات‌دهندگان خارجی به مصرف‌کنندگان آمریکایی است و ممکن است به‌عنوان کمک خارجی در نظر گرفته شود. افزون بر این، درباره‌ی میزان این یارانه بسیار اغراق شده است. برای مثال، در ژاپن، میزان کمکی که بانک توسعه ژاپن به تولیدکنندگان ژاپنی کرده، کمتر از یک‌درصد سرمایه‌گذاری ناخالص داخلی بوده و بیشتر آن به بخش کشاورزی اختصاص یافته است.

دامپینگ همچنین به این دلیل که وسیله‌ای برای انحصار صنایع آمریکایی از طریق بیرون‌راندن رقابت با قیمت‌های پایین است، مورد اعتراض قرار می‌گیرد. با این‌حال، هیچ نمونه‌ی مستندی از چنین انحصاری با دلایل متقن وجود نداشته است. هر تولیدکننده‌ای که قیمت‌های انحصاری را اعمال کند با رقابت شدید بین‌المللی (و داخلی) روبه‌رو می‌شود که این به‌سرعت هر قدرت انحصاری را از بین می‌برد. کسب‌وکارهایی که رقبای بین‌المللی خود را با دامپینگ مورد حمله قرار می‌دهند، به‌سادگی تمایل به اعمال قیمت‌هایی به اندازه‌ی رقبای خود ندارند.

افسانهٔ هشت: برای «زمان خریدن» و وفق یافتن با رقابت به حمایت موقّت نیاز است.

تسکین تجاری موقّت مانند اندکی باردار بودن است! برای مثال، ۲۵ سال پیش به صنعت نساجی معافیّت تجاری «موقّت» داده شد و هنوز هم این صنعت در حال «تسکین» است. این منطق می‌پذیرد که حمایت‌گرایی ایده‌ی بدی است، به همین دلیل است که آن را موقّتی می‌داند. با این‌حال، این کار مطمئنّاً اوضاع را برای صنعت بدتر می‌کند، نه بهتر.

حمایت‌گرایی، با کاهش فشار رقابتی، تمایل به خفه‌کردن نوآوری دارد. زمانی‌که می‌توان به همین راحتی با لابی کردن برای حمایت، سود به دست آورد، کسب‌وکارها کمتر مستعدّ سرمایه‌گذاری در زمینه‌ی مهندسی و فنّاوری هستند.

ادامه مطلب

منبع: نشریه‌ی فریمن (The Freeman)، ژوئیه‌ی ۱۹۸۸، جلد ۳۸، شماره‌ی ۷

✅ @karkhone