◾درخواست برنامهریزیشده◾ستگادین ۲۶ شهریور ۱۴۰۰
خدمتها و خوبیهایی که به همدیگر میکنیم، بخشی از عوامل انسجام فرهنگی ما هستند. درخواست لطفی از دیگران، کار آسانی نیست و بلهگفتن هم همیشه آسان نیست. ولی وقتی افراد حاضر میشوند در این رقص دونفره به هم بپیوندند، این کار معنا پیدا میکند.
افسوس شتاب مدرنیته که توسط پایگاه دادهها و کامپیوترها تقویت میشود، این معادله را وارونه کرده است.
هرزنامهنویسها میگویند: «درخواستکردن، ضرری ندارد.» و بعد از شما، از طریق برقراری ارتباط با دوستانتان، به صدها نفر دسترسی پیدا میکنند. آنها خیال میکنند که اضافهکردن این عبارت به پیامشان از خشونت این گفتگو میکاهد: «هیچ اجباری وجود ندارد.»
اگر شما از ۱۰۰ نفر درخواست کنید لطفی در حقتان کنند و چیزی را به اطلاع عموم برسانند، البته که اگر ۸۰ یا ۹۰ نفر از آنها درخواست شما را رد کنند، اهمیتی نخواهد داشت. فقط اشکال کار اینجاست که شما به رابطهای که با این افراد داشتید(هر چند که رابطهای سطحی بود)، آسیب زدهاید. بعلاوه، کار نفر بعدی را سختتر کردهاید، یعنی کسی که واقعاً برای ایجاد یک رابطه تلاش کرده و این رابطه برایش مهم است.
قدم اولِ صادقانه برای یک درخواست برنامهریزیشده عبارت است بیان این عبارت: «من در حال حاضر از شما برای رسیدن به خواستهام استفاده میکنم. چون قبلاً برای رسیدن به آن، از روشهای قدیمی، طرحی نریخته بودم، اهمیت کافی به آن نداده بودم و با تمام وجود پا به عرصه نگذاشته بودم.»
هیچکس نمیخواهد تحت فشار قرار بگیرد.
فقط به این خاطر که شما عجله دارید یا ارسال ایمیل به صورت انبوه(mail merge) را بلدید و یا میدانید که چطور مردم را تحت فشار بگذارید، به این معنا نیست که این ایدهی خوبی است.
.