▪️وانت من، سریعتر از فِراری شماست▪️ستگادین | چهارشنبه ۹ آذر ۱۴۰۱
فرهنگ عوض میشود. ولی با هنجارهای جغرافیایی و توسط کسانی که بر اساس موقعیت و وابستگیها انگیزه میگیرند، کنترل میشود.
در واقع هیچکس به خودرویی که بتواند در یک ثانیه شتابی بیشتر از سایر خودروها بگیرد نیازی ندارد. ولی داشتن چنین خودرویی در برخی از محافل، باعث کسب موقعیت میشود. ولی وقتی نسل جدیدی از فناوری باعث میشود خودرویی که قبلاً سریع بود دیگر سریعترین نباشد، چه اتفاقی رخ میدهد؟ آیا باز هم یک کالای لوکس است؟
قبلا در برخی محافل، پوشیدن پالتو پوست، به شخص اعتبار میداد. وقتی یک کت «پاتاگونیا» گرمتر، بادوامتر، ارزانتر، سبکتر، مهربانتر با حیوانات و خوشپوشتر است، چه اتفاقی میافتد؟
یک استیک گوشت بزرگ برای شام، راهی برای بیان سخاوتمندی و مهماننوازی بود. وقتی شما در جامعهای زندگی میکنید که دیگر استیک نشانهی سخاوتمندی در نظر گرفته نمیشود، چه اتفاقی رخ میدهد؟
شاید یک فرد بسیار ثروتمند بتواند خاطرنشان کند که میتواند به لطف جت شخصیاش در جلسهی فردا حضور یابد. آیا او نسبت به کسی که با استفاده از Zoom برای جلسات، در زمان و هزینهها صرفهجویی میکند، رتبهی بالاتری دارد؟
شاید دیگر داشتنِ یک دفتر بزرگ نسبت به یک نیروی کار انعطافپذیر مولد که از هر جایی که دلش میخواهد کارش را انجام میدهد، اعتبار بیشتری به فرد ندهد. احتمالاً دیگر یک کارخانهی پُر سروصدا و مملو از کارگر مثل سابق، نشانهی قدرت و تأثیرگذاری نباشد. دودکش کشتیها قبلاً نماد شهری بود که محل تردد بود... [و دیگر اینطور نیست]
در خیلی از موارد، کالاهای لوکس با احمق جلوهدادن صاحبانشان، جلوی پیشرفت آنها را در کسب رتبههای بالاتر میگیرند.
هنجارها طبیعی به نظر میرسند. البته تا وقتی که عمرشان سر برسد و غیرطبیعی شوند.
.