جام جهانی ما ، شکست شماست و جشن ملی ما
ایران، نامی‌ست پرشکوه.
ایران، زیبایی‌هایی‌ست که دل و دیده را مسحور می‌کند.
ایران، کتاب تاریخی‌ست پر از جلال و جمال و عظمت.
ایران، گنجینه‌ای‌ست بی‌مانند از تنوع قومیتی و فرهنگ‌ها.
از کرد و ترک و لر و لک و پارس و بلوچ و گیلک و همه‌ی فرزندان این خاک پاک؛ همه و همه ایرانی‌ایم، از یک دل و یک جان.
ابتدا برای وصف بی‌وطن‌ها ابیاتی از ملک‌الشعرای بهار نقل می‌کنم:
بذل جان در ره ناموس وطن چیزی نیست - بی‌وطن خانه و ملک و سر و تن چیزی نیست
بی وطن منطق شیرین و سخن چیزی نیست - بی وطن جان و دل و روح و بدن چیزی نیست
جغرافیا را کسی برنمی‌گزیند، اما ایرانی زاده شده‌ایم.
هنوز هم شنیدن نام «ایران» در سینه‌های بسیاری از ما، شوری مقدس و غروری ناب برمی‌انگیزد.
برای من، هر خاک از این وطن عزیز والاست و مقامی بی‌همتا دارد و هر آن‌که در این وطن چشم به جهان گشوده، را عضوی جدانشدنی از پیکره‌ی این ملت بزرگ می‌شمارم.
آرزو دارم سرزمین‌مان به آن منزلتی دست یابد که شایسته‌ی نام بلندش بوده و است؛ جایگاهی که درخور عظمت تاریخی و فرهنگی و انسانی‌اش باشد.
روزی را به چشمِ دل می‌بینم که هر ایرانیِ ناگزیر از وطن دورمانده، با شوق به دامان این خاک بازگردد.
روزی را می‌بینم که برترین استعدادهای سه دهه‌ی اخیر، همین جا، در همین سرزمین، حماسه‌ای از جنس تحول می‌آفرینند.
هر روز امیدوارم و ایرانم را با تمام وجود، دوست می‌دارم و دلبخانه‌ی آنم.
در کوچه‌های ایرانِ من، از دیرباز تا امروز، ضربه‌ی پا به توپ طنین‌انداز بوده و است.
صدای توپ، همراه با معدود برنامه‌های تلویزیونی که هنوز شایسته‌ی تماشا بودند و تنها شبکه‌ای که گاه در سالیان دور ارزش نگریستن داشت، من و میلیون‌ها ایرانی دیگر را دل‌بسته و شیفته‌ی فوتبال می‌ساخت.
فوتبال را عاشقانه دوست داشته‌ایم و همچنان با جان و دل دوست می‌داریم.
سال‌هاست که تاج ورزش محبوب این سرزمین از سر کشتی برداشته شده - که ریشه‌ی آن را نیز می‌توان در مورد مشابهی یافت.
پس به حق باید گفت: تیم ملی جمهوری اسلامی ایران، بی‌گمان «هنرمند» است.
حقا چه تبحری داشته‌اید که تا این حد، منفور عام و خاص که به عشق توپ‌بازی بیست‌ودو هم‌وطن‌شان تا نیمه‌شب پای تلویزیون می‌نشستند و بحث می‌کردند، شده‌اید.
کاش لااقل به همان اندازه که در چرب‌زبانی، تملق‌گویی و نمایش‌های بی‌محتوا استادید، بر زمین چمن نیز چیره‌دست بودید.
شور و شعف برای تماشای بازی‌هایتان در جام جهانی؟!
باشد!
اما تنها برای تماشای ناکامی‌تان باشد.
در سرزمینی که نوای اذان، نغمه‌ی قتل شده‌است و جوان‌ها هر روز یکی پس از دیگری به بهشت بی‌گناهان پرواز می‌‌کنند، «سیاسی نیستیم»ها، خود بیش از هر کس آغشته به سیاست هستند؛ از نوع بی‌شرفانه‌اش.
اینجانب، عاشق وطن و خاک پاک آنم؛ اما چشمانم از رنگ خون رنگین شده‌است و به شما و هر آن‌که خون هم‌وطنش را بی‌ربط به خود می‌پندارد، در همین رنگ می‌نگرم.
صدای فریاد آن پاک‌طینت‌هایی که یکی پس از دیگری چون گل‌های سرخ پرپر می‌شوند، را شنیده‌ایم و با درد جان‌کاه دیدیم که شما، به نام «بی‌تفاوتی»، شرافت و وجدان‌تان را به چندرغاز می‌فروختید.
از ما نیستید؛ هرگز نماینده‌ی مردم سرزمین من نبوده‌اید و نخواهید بود.
از این خاکید، آری، اما از آن نیستید.
نه اعتبار موهوم و ساختگی‌تان به نام ایران نوشته می‌شود و نه ناکامی‌تان ننگ و عاری بر دامان‌مان خواهد بود.
👑 ایرانی‌ام و ایرانم را با تمام وجود دوست می‌دارم.
از این رو، در جام جهانی، چشم‌انتظار غلبه‌ی سرزمین‌های دور مانند زلاند نو، بلژیک و مصر بر تیم برگزیده‌ی خائنان به وطن می‌مانم.
➖➖➖
🆔 @SA_KFP
ایران، نامی‌ست پرشکوه.
ایران، زیبایی‌هایی‌ست که دل و دیده را مسحور می‌کند.
ایران، کتاب تاریخی‌ست پر از جلال و جمال و عظمت.
ایران، گنجینه‌ای‌ست بی‌مانند از تنوع قومیتی و فرهنگ‌ها.
از کرد و ترک و لر و لک و پارس و بلوچ و گیلک و همه‌ی فرزندان این خاک پاک؛ همه و همه ایرانی‌ایم، از یک دل و یک جان.
ابتدا برای وصف بی‌وطن‌ها ابیاتی از ملک‌الشعرای بهار نقل می‌کنم:
بذل جان در ره ناموس وطن چیزی نیست - بی‌وطن خانه و ملک و سر و تن چیزی نیست
بی وطن منطق شیرین و سخن چیزی نیست - بی وطن جان و دل و روح و بدن چیزی نیست
جغرافیا را کسی برنمی‌گزیند، اما ایرانی زاده شده‌ایم.
هنوز هم شنیدن نام «ایران» در سینه‌های بسیاری از ما، شوری مقدس و غروری ناب برمی‌انگیزد.
برای من، هر خاک از این وطن عزیز والاست و مقامی بی‌همتا دارد و هر آن‌که در این وطن چشم به جهان گشوده، را عضوی جدانشدنی از پیکره‌ی این ملت بزرگ می‌شمارم.
آرزو دارم سرزمین‌مان به آن منزلتی دست یابد که شایسته‌ی نام بلندش بوده و است؛ جایگاهی که درخور عظمت تاریخی و فرهنگی و انسانی‌اش باشد.
روزی را به چشمِ دل می‌بینم که هر ایرانیِ ناگزیر از وطن دورمانده، با شوق به دامان این خاک بازگردد.
روزی را می‌بینم که برترین استعدادهای سه دهه‌ی اخیر، همین جا، در همین سرزمین، حماسه‌ای از جنس تحول می‌آفرینند.
هر روز امیدوارم و ایرانم را با تمام وجود، دوست می‌دارم و دلبخانه‌ی آنم.
در کوچه‌های ایرانِ من، از دیرباز تا امروز، ضربه‌ی پا به توپ طنین‌انداز بوده و است.
صدای توپ، همراه با معدود برنامه‌های تلویزیونی که هنوز شایسته‌ی تماشا بودند و تنها شبکه‌ای که گاه در سالیان دور ارزش نگریستن داشت، من و میلیون‌ها ایرانی دیگر را دل‌بسته و شیفته‌ی فوتبال می‌ساخت.
فوتبال را عاشقانه دوست داشته‌ایم و همچنان با جان و دل دوست می‌داریم.
سال‌هاست که تاج ورزش محبوب این سرزمین از سر کشتی برداشته شده - که ریشه‌ی آن را نیز می‌توان در مورد مشابهی یافت.
پس به حق باید گفت: تیم ملی جمهوری اسلامی ایران، بی‌گمان «هنرمند» است.
حقا چه تبحری داشته‌اید که تا این حد، منفور عام و خاص که به عشق توپ‌بازی بیست‌ودو هم‌وطن‌شان تا نیمه‌شب پای تلویزیون می‌نشستند و بحث می‌کردند، شده‌اید.
کاش لااقل به همان اندازه که در چرب‌زبانی، تملق‌گویی و نمایش‌های بی‌محتوا استادید، بر زمین چمن نیز چیره‌دست بودید.
شور و شعف برای تماشای بازی‌هایتان در جام جهانی؟!
باشد!
اما تنها برای تماشای ناکامی‌تان باشد.
در سرزمینی که نوای اذان، نغمه‌ی قتل شده‌است و جوان‌ها هر روز یکی پس از دیگری به بهشت بی‌گناهان پرواز می‌‌کنند، «سیاسی نیستیم»ها، خود بیش از هر کس آغشته به سیاست هستند؛ از نوع بی‌شرفانه‌اش.
اینجانب، عاشق وطن و خاک پاک آنم؛ اما چشمانم از رنگ خون رنگین شده‌است و به شما و هر آن‌که خون هم‌وطنش را بی‌ربط به خود می‌پندارد، در همین رنگ می‌نگرم.
صدای فریاد آن پاک‌طینت‌هایی که یکی پس از دیگری چون گل‌های سرخ پرپر می‌شوند، را شنیده‌ایم و با درد جان‌کاه دیدیم که شما، به نام «بی‌تفاوتی»، شرافت و وجدان‌تان را به چندرغاز می‌فروختید.
از ما نیستید؛ هرگز نماینده‌ی مردم سرزمین من نبوده‌اید و نخواهید بود.
از این خاکید، آری، اما از آن نیستید.
نه اعتبار موهوم و ساختگی‌تان به نام ایران نوشته می‌شود و نه ناکامی‌تان ننگ و عاری بر دامان‌مان خواهد بود.
👑 ایرانی‌ام و ایرانم را با تمام وجود دوست می‌دارم.
از این رو، در جام جهانی، چشم‌انتظار غلبه‌ی سرزمین‌های دور مانند زلاند نو، بلژیک و مصر بر تیم برگزیده‌ی خائنان به وطن می‌مانم.
➖➖➖
🆔 @SA_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment