▪️اجتناب از سردرگمی درباره‌ی پسماند مواد غذایی

▪️ست‌گادین | پنج‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۲


همه غذا می‌خورند.

این بزرگترین مشکل است. در میان تعداد زیادی از مردم، غذاخوردن حین رانندگی یا بازی بسیار رایج است. هفت میلیارد نفر به یک عدد بزرگ ضرب می‌شود…

تولید غذایی که می‌خوریم تأثیر قابل توجهی بر آب و هوا دارد. برخی از عوامل، بدون رتبه‌بندی از این قرارند:

- ما جنگل‌ها را برای ایجاد مزارع، پاکسازی می‌کنیم.

- برای تولید کود از مواد پتروشیمی استفاده می‌کنیم.

- ما گیاهان را پرورش می‌دهیم و سپس آنها را به حیوانات می‌دهیم‌.

- زباله‌ها و مواد فرسوده‌ی شیمیایی تأثیر قابل توجهی می‌گذارند.

- ما همه‌چیز را با کامیون حمل می‌کنیم.

- برخی از غذاها به مراتب بیشتر از سایرین از زمین، آب و کود استفاده می‌کنند.

- برخی از حیوانات اهلی، گازهای بسیار قوی تولید می‌کنند.

- غذا را در یخچال می‌گذاریم، حرارت می‌دهیم و فرآوری می‌کنیم.

حتی اگر ما اصلن غذا را هدر ندهیم، تأثیر همه‌ی این فعالیت‌ها بسیار زیاد خواهد بود.

غذای داخل بشقاب‌تان را تا آخر بخورید؟

اما زنجیره‌ی تولید، تحویل و مصرف مواد غذایی پر از اتلاف و هدررفت است. مزارع، بیشترین تأثیر را دارند. همه‌ی محصولات غذایی [میوه‌ها] در یک روز نمی‌رسند. برداشت آن‌ها پرهزینه و زمان‌بر است. آفات (و پرندگان) به محصولات زراعی آسیب می‌رسانند. محصولات غذایی، لطیف و ترد [ آسیب‌پذیر ] هستند. هزینه‌ی اقتصادیِ زمان و کار صرف‌شده برای چیدن آخرین هلو، بیشتر از سود اقتصادی است که صرف تولید آن هلو می‌شود و فاصله‌ی جایی که چیزی رشد می‌کند تا جایی که پردازش یا مصرف می‌شود، صفر نیست.

همه‌ی عوامل روی‌هم جمع می‌شوند و همه‌چیز خارج از کنترل یک شهروند معمولی است. ضایعات غذایی، کمتر از یک چهارم کل ضایعات است.

البته ما نباید بیشتر از نیاز خود بخریم یا مواد غذایی را که می‌تواند به یک وعده‌ی غذایی دیگر یا کمپوست مفید برای یک باغ تبدیل شود دور بریزیم.

اما تغییر اقلیم یک مشکل سیستمی است و نیازمند راه حل‌های سیستمی است. وقتی کربن را به طور دقیق قیمت‌گذاری کنیم، بازارِ کارآمد شروع به توجه بیشتر به برداشت آخرین هلو، یا روی‌آوردن به آبیاری قطره‌ای، کشاورزی عمودی یا تکنیک‌های ساده‌ای می‌کند که مزایای بسیار زیادی دارند.

در ایالات متحده، رستوران‌ها تقریبن به اندازه‌ی مجموع همه‌ی خانه‌ها غذا را هدر می‌دهند. صرفنظر از اینکه غذا در بشقاب شما باقی بماند یا نه، بیشتر آسیب‌ها از قبل رخ داده است.

ما در واقع ابزارهایی را برای تأثیرگذاری در دسترس داریم. پافشاری بر اقدام شخصیِ داوطلبانه، راهی طولانی و دشوار است، حتی اگر کسی بخواهد تجارتی را بر آن بنا کند. دوروبر ما پر از افراد گرسنه است و زنجیره‌های تأمینِ کارآمدتر می‌توانند مواد غذایی را که هدر می‌دهیم، با بهره‌وریِ به مراتب بیشتر تخصیص دهند.

پویایی فرهنگی در بسیاری از جاها که از سرو غذایی بیشتر از ظرفیت میهمانان بعنوان شکلی از نمایش موقعیت یا سخاوت استفاده می‌کنند، ادامه‌دار و بیهوده است. اما این فقط بخش کوچکی از یک سیستم است که نیاز به اصلاح دارد.

تغییر در سیستم‌های صنعتی‌مان به سمت تاب‌آوری اقلیمی( climate resilience )، فرصتی بسیار بزرگ است. چون می‌تواند بازدهی ایجاد کند و تمرکز ما را از بن‌بست مصرف‌گرایی دور کند. اما باید روشن کنیم که کدام سیستم‌ها بیشترین اثر اهرمی را دارند و بی‌وقفه روی آنها کار کنیم.

جزئیات، مرجع‌ها و بینش‌های بیشتر در این مورد در The Carbon Almanac موجود است. دوره‌ای که ده‌ها نفر از ما در لینکدین برگزار کردیم، این هفته رایگان است.


.