من،
بر اين ابری كه اين سان سوگوار
اشك بارد زار زار،
دل نمی‌سوزانم اي ياران،
كه فردا بی‌گمان
در پی اين گريه می‌خندد بهار.
‌
ارغوان می‌رقصد،
از شوق گل‌افشانی
نسترن می‌تابد و باغ است نورانی
بيد، سرسبز و چمن، شاداب،
مرغان مستِ مست
گريه كن! اي ابر پربار زمستانی
گريه كن زين بيشتر، تا باغ را فردا بخندانی!
‌
گفته بودند از پس هر گريه آخر خنده‌ای‌ست
اين سخن بيهوده نيست
زندگي مجموعه‌ای از اشك و لبخند است
خنده‌ی شيرين فروردين
بازتاب گريه‌ی پربار اسفند است.
‌
ای زمستان! ای بهار
بشنويد از اين دلِ تا جاودان اميدوار:
گريه‌ی امروز ما هم، ارغوان خنده می‌آرد به بار
‌
«فریدون مشیری»

#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment