زبان، گویش، لهجه و گونه
و تعریف اجمالی و تقابلی هرکدام در زبانشناسی
گونه (variety): اصطلاحی خنثی است که برای اطلاق کلی در تعریفِ زبان و گویش و لهجه بهکار میرود.
زبان (language): اصطلاحی کلی است برای اطلاق به دو گونهٔ زبانی که سخنگویان آن دو، از هم فهم متقابل ندارند؛ مانندِ ترکی و کردی و گیلگی.
گویش (dialect): اصطلاحی کلی است برای اطلاق به دو گونهٔ زبانی که سخنگویان آن دو، از هم فهم متقابل دارند؛ ولی بین آن دو گونه تفاوتهای آوایی و واجی و صرفی و نحوی هست؛ مانندِ شیرازی و یزدی و اصفهانی.
لهجه (accent): اصطلاحی کلی است برای اطلاق به دو گونهٔ زبانی که سخنگویان آن دو، از هم فهم متقابل دارند؛ ولی بین آن دو گونه فقط تفاوتهای آوایی و واجی هست؛ مانندِ انگلیسی آمریکایی و انگلیسی بریتانیایی.
البته شایان توجه است که میان زبانشناسان اتفاقِنظر قطعی و دقیقی نیست؛ اما آنچه در فضای زبانشناسی غالب است، همینی است که مطالعه فرمودید.
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan