✳️ خارستان تنهایی ( نقیضه پردازی با تقلید از مقدمه گلستان سعدی)
❇️ نفرین «تنهایی» را -ذل و قل- که طاقتش موجب زوال است و رسیدن غروبش، شامی مثل سال. در تنهایی هر نفسی که فرو می رود ممد ممات است و چون برمی آید مُنکَسِر حیات.
پس در هر نفسی دو ذلت موجود است و بر هر نکبتی آهی واجب.
از زور و توان که بر آید
کاین ریشه ی اندوه برآرد!
عاشق همان به که ز تقدیر خویش
خود به در غصه پناه آورد
ورنه که را تاب و توانایی است
کار دگر جز دو سه آه آورد.
باران نقمت بی پایانش همه را رسیده و شوکران ضربت بی انتهایش به همه چشیده
پرده ناموس عاشقان به اشکی ناخواسته بدرد و بی دریغ نَفَس بی کسی وی در کنج اندوه بِبُرَد.
ای ذلیلی که از تبار ستم
کودک و سالخورد نشناسی
دشمن و دوست را کنی یکسان
نیستی آدمی که نسناسی!
جلاد هُرم جفا را گفته تا طرح قتل عاشقان گسترد و دایه دست جدایی را فرموده تا بذر عذاب بی حساب میان محبوبان افکنده و جوانه های زهر آگین ملامت در مهد اغیار و بیگانه بپرورد.
معشوقه نازک بدن را سپرده تا خلعت هجران و قبای نیل فرقت بر عاشق پوشانده و اطفال اشک را به قدوم موسم شتاء وصل، بر گونه های مسکین وی افشانده.عصاره های وصال، به قدرت او زهر فایق شده و هسته های امید به وسوسه اش خاکستر ازلی گشته.
ابر و باد و مه خورشید و فلک در کارند
جرعه آبی ز گلوی من پایین نرود
همه از بهر من ِ غم زده سرگردانند
بلکه یک دم، به خوشی بر دل مسکین نرود.
#نثر_به_شیوه_طنز
❇️ دکتر محمود علی اصغری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ نفرین «تنهایی» را -ذل و قل- که طاقتش موجب زوال است و رسیدن غروبش، شامی مثل سال. در تنهایی هر نفسی که فرو می رود ممد ممات است و چون برمی آید مُنکَسِر حیات.
پس در هر نفسی دو ذلت موجود است و بر هر نکبتی آهی واجب.
از زور و توان که بر آید
کاین ریشه ی اندوه برآرد!
عاشق همان به که ز تقدیر خویش
خود به در غصه پناه آورد
ورنه که را تاب و توانایی است
کار دگر جز دو سه آه آورد.
باران نقمت بی پایانش همه را رسیده و شوکران ضربت بی انتهایش به همه چشیده
پرده ناموس عاشقان به اشکی ناخواسته بدرد و بی دریغ نَفَس بی کسی وی در کنج اندوه بِبُرَد.
ای ذلیلی که از تبار ستم
کودک و سالخورد نشناسی
دشمن و دوست را کنی یکسان
نیستی آدمی که نسناسی!
جلاد هُرم جفا را گفته تا طرح قتل عاشقان گسترد و دایه دست جدایی را فرموده تا بذر عذاب بی حساب میان محبوبان افکنده و جوانه های زهر آگین ملامت در مهد اغیار و بیگانه بپرورد.
معشوقه نازک بدن را سپرده تا خلعت هجران و قبای نیل فرقت بر عاشق پوشانده و اطفال اشک را به قدوم موسم شتاء وصل، بر گونه های مسکین وی افشانده.عصاره های وصال، به قدرت او زهر فایق شده و هسته های امید به وسوسه اش خاکستر ازلی گشته.
ابر و باد و مه خورشید و فلک در کارند
جرعه آبی ز گلوی من پایین نرود
همه از بهر من ِ غم زده سرگردانند
بلکه یک دم، به خوشی بر دل مسکین نرود.
#نثر_به_شیوه_طنز
❇️ دکتر محمود علی اصغری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment