در «انتظار» ، چشم‌ها آینده‌ای نیامدنی را می‌کاوند...«چشم» از نگاه کردن و ندیدن خاموش می‌شود، دلش سرد می‌شود اما باز نگاه می‌کند...در انتظار همیشه یک عامل «ناشناخته» وجود دارد، نمی‌دانیم چیست؛ باید زمانی رخ بنماید، شاید لبخند «مرگ» باشد، شاید دست «دوست» باشد.
«روزها در راه»
شاهرخ مسکوب
@renaissancetranslate