🔎ای اهالی بی‌بی‌سی فارسی،
شما تنها خبرگزاری‌ای هستید در فارسی که هنوز در درج خبر و ثبت روایت دارد یک سری پایبندی‌های حرفه‌ای و فکرشده به کار می‌بندد. نقد به سیاست‌گذاری‌های فرهنگی شما روزی پی‌گرفته خواهد شد در فضایی بازتر. اما، در این لحظه، دارید کار بی‌پایه، فکرنشده، و خطرناکی می‌کنید وقتی مهمانانی می‌آورید که پوشیده و عیان دارند از حمله‌ی نظامی، نسل‌کشی، و جنایت اسرائیل و متحدانش دفاع می‌کنند. تصور ثبت‌شده در ذهن‌تان احتمالاً این است که «باید نظرات مختلف جامعه‌ی ایرانی را بازگو کرد». اما مدافع نسل‌کشی «یک نظر» نیست که کارشناسانه تحویل داده شود به بیننده. اگر می‌خواهید به مخاطب‌تان نشان دهید که چنین نظراتی واقعاً وجود دارد، لازم است، اضطراری‌ست، که دست‌کم یک کار را وظیفتاً، تیز و چابک، انجام بدهید: حرف مهمان را قطع کنید و توضیح روشن بدهید که مثلاً:
۱. ما اینجا نمی‌توانیم توصیه به کشتار و خشونت کنیم
۲. حمله‌ی اسرائیل به لبنان «بدون آسیب به مردم لبنان» نبوده، پس بر اساسش نگویید که حمله‌ی نظامی به ایران هم «امیدوارم» به مردم آسیب نزند.
۳. این ترور «هنرمندانه»ی هنیه در تهران که می‌گویید بدون آسیب به هیچ‌کس صورت گرفته، باید روشن کنید «آسیب» را چطور می‌فهمید. و ترور صفت هنرمندانه نمی‌گیرد.
۴. ای سخنگویان ارتش اسرائیل، که به‌کرات در برنامه‌ی ما شرکت می‌کنید، صدها اعلام‌نظر بین‌المللی، کارشناسانه، مطالعه‌شده، درمورد تعداد کشتگان غیرنظامی، کودکان، وجود دارد، و انبوه تحقیقات که نشان داده بدون استثنا هر ادعای شما درمورد :«تروریسم»، بمباران بیمارستان، مدرسه، پناهگاه، دستور تخلیه به «منطقه‌ی امن»، کذب بوده. یعنی دروغ تبلیغاتی برای تداوم کشتار.
خبرگزاری الجزیره به‌عنوان نمونه این کار را می‌کند. هرچند سبب شده ممنوع‌الفعالیت شوند در کرانه باختری و خود اسرائیل. اما بر جدیت کارشان، مخاطب‌شان، افزوده.
ای بی‌بی‌سی فارسی، همه می‌دانیم که زندگی در غرب چه دشوار شده از لحاظ آزادی حرف‌زدن، اعلام موضع. می‌دانیم که افراد به‌راحتی برای یک توییت در دفاع ساده از فلسطین شغل و حیثیت از دست داده‌اند. همکاران‌مان را، بالای ۱۰۰ ژورنالیست، در غزه و کرانه‌ی باختری و جنوب لبنان کشته اند. می‌دانم دشوار است، ولی دست‌کم راهی پیدا کنیم مقداری چانه‌زنی بشود کرد با رؤسا و کارفرمایان در دل زندگی روزمره‌ی تحمیل‌شده به همگان. مرزها را تست کنیم، دو قدم برداریم و بعد یک قدم عقب بکشیم اگر خطر واضح شد. اراده‌ای باشد، راهی پیدا می‌شود. کاری که باید از خیزش مهسا به‌بعد انجام می‌شد. تا دست‌کم یک چیز باقی بماند: کلام راستین و فرهنگ سیاسی در جهان فارسی‌زبانان، بگذریم از تعادل روانی همه‌مان.
#امید_مهرگان
👍@Ellinne
شما تنها خبرگزاری‌ای هستید در فارسی که هنوز در درج خبر و ثبت روایت دارد یک سری پایبندی‌های حرفه‌ای و فکرشده به کار می‌بندد. نقد به سیاست‌گذاری‌های فرهنگی شما روزی پی‌گرفته خواهد شد در فضایی بازتر. اما، در این لحظه، دارید کار بی‌پایه، فکرنشده، و خطرناکی می‌کنید وقتی مهمانانی می‌آورید که پوشیده و عیان دارند از حمله‌ی نظامی، نسل‌کشی، و جنایت اسرائیل و متحدانش دفاع می‌کنند. تصور ثبت‌شده در ذهن‌تان احتمالاً این است که «باید نظرات مختلف جامعه‌ی ایرانی را بازگو کرد». اما مدافع نسل‌کشی «یک نظر» نیست که کارشناسانه تحویل داده شود به بیننده. اگر می‌خواهید به مخاطب‌تان نشان دهید که چنین نظراتی واقعاً وجود دارد، لازم است، اضطراری‌ست، که دست‌کم یک کار را وظیفتاً، تیز و چابک، انجام بدهید: حرف مهمان را قطع کنید و توضیح روشن بدهید که مثلاً:
۱. ما اینجا نمی‌توانیم توصیه به کشتار و خشونت کنیم
۲. حمله‌ی اسرائیل به لبنان «بدون آسیب به مردم لبنان» نبوده، پس بر اساسش نگویید که حمله‌ی نظامی به ایران هم «امیدوارم» به مردم آسیب نزند.
۳. این ترور «هنرمندانه»ی هنیه در تهران که می‌گویید بدون آسیب به هیچ‌کس صورت گرفته، باید روشن کنید «آسیب» را چطور می‌فهمید. و ترور صفت هنرمندانه نمی‌گیرد.
۴. ای سخنگویان ارتش اسرائیل، که به‌کرات در برنامه‌ی ما شرکت می‌کنید، صدها اعلام‌نظر بین‌المللی، کارشناسانه، مطالعه‌شده، درمورد تعداد کشتگان غیرنظامی، کودکان، وجود دارد، و انبوه تحقیقات که نشان داده بدون استثنا هر ادعای شما درمورد :«تروریسم»، بمباران بیمارستان، مدرسه، پناهگاه، دستور تخلیه به «منطقه‌ی امن»، کذب بوده. یعنی دروغ تبلیغاتی برای تداوم کشتار.
خبرگزاری الجزیره به‌عنوان نمونه این کار را می‌کند. هرچند سبب شده ممنوع‌الفعالیت شوند در کرانه باختری و خود اسرائیل. اما بر جدیت کارشان، مخاطب‌شان، افزوده.
ای بی‌بی‌سی فارسی، همه می‌دانیم که زندگی در غرب چه دشوار شده از لحاظ آزادی حرف‌زدن، اعلام موضع. می‌دانیم که افراد به‌راحتی برای یک توییت در دفاع ساده از فلسطین شغل و حیثیت از دست داده‌اند. همکاران‌مان را، بالای ۱۰۰ ژورنالیست، در غزه و کرانه‌ی باختری و جنوب لبنان کشته اند. می‌دانم دشوار است، ولی دست‌کم راهی پیدا کنیم مقداری چانه‌زنی بشود کرد با رؤسا و کارفرمایان در دل زندگی روزمره‌ی تحمیل‌شده به همگان. مرزها را تست کنیم، دو قدم برداریم و بعد یک قدم عقب بکشیم اگر خطر واضح شد. اراده‌ای باشد، راهی پیدا می‌شود. کاری که باید از خیزش مهسا به‌بعد انجام می‌شد. تا دست‌کم یک چیز باقی بماند: کلام راستین و فرهنگ سیاسی در جهان فارسی‌زبانان، بگذریم از تعادل روانی همه‌مان.
#امید_مهرگان
👍@Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment