مادرم بهار است
وقتی می‌آید یخ اجاق‌گاز آب می‌شود
یخچال میوه می‌دهد
روی میزگُل تُرب روی سبزه‌ها می‌شکفد
پنیر پتوی نان را می‌کشد روی خودش
گردو سرسختی نمی‌کند و با پنیر می‌ریزد روی هم
کتری جای غلغل، بلبل می‌شود سوت می‌زند
درخت‌ها رخت راحتی تن می‌کنند جارختی می‌شوند
کاکتوس‌ها تا چشم‌شان به مادرم می‌افتد ناز می کنند
خودشان را لوس می کنند

من آخرین باغچه‌ی بازمانده از تهران قدیمم
مادرم بهار
وقتی می‌آید گل از گلم می‌شکفد..


✍شعر از پوریا عالمی؛ کتاب شعر «لکنت» نشرچشمه

📸 زنان عشایر بختیاری زینه از خبرگزاری مهر

©@RuralWomenIssues