عشق سالهای نوجوانی ...
✍️ ‌رسول اسدزاده


✅نزاع ۳ نوجوان بر سر یک دختر به مرگ یکی از آنها منجر شد. در توضیح آن هم تنها به سن چهار نوجوانی اشاره شده که در اجرای این تراژدی خیابانی نقش داشته‌اند. دو پسر ۱۶ ساله بر سر یک دختر ۱۷ ساله با یک پسر ۱۳ ساله درگیر و او را روی آسفالت داغ تهران حوالی میدان تجریش به قتل رسانده‌اند‌. مجموع سن این چهار مرتکب کمتر از متوسط سن یک انسان است. در انشای خبر هم به دختر طوری اشاره شده که انگار مالِ دزدی یا گنجی است که شرکا بر سر تقسیم آن به جان هم افتاده‌اند. تمام عناصر این خبر آزار دهنده است.

✅این خبر به لباس زمخت و تنگی می‌ماند که به هیچ‌ راه و روشی نمی‌شود به قد و قواره شهر پوشاند. عشق و تَنانگی در روزگار کنونی به سنین پایین رخنه کرده است. تازه بالغ‌های کشور برخلاف اسلافِ خودشان در نسل‌های پیش، فاش و بی پروا غرایزشان را به عمل تبدیل می‌کنند. به جای فکر کردن به عشق و رویا پردازی درباره نیمه گم شده، طغیان‌های هورمونی و روحی‌شان را عملی تجربه می‌کنند. تجربیات خامی که با موسیقی تتلو و بوی عَلَف و درون گسل‌های عمیق نسلی اتفاق می‌افتند.

✅من ۳۸ سالم است و خوب می‌دانم تفاوت عشق نوجوانی در نسل من با نسل امروزی چیست. بیست و چند سال پیش ظلّ تابستان، بعد از صلات ظهر که اهالی محل چای بعد از ناهار را هم خورده بودند و بی حال و کرخت مثل کفترهای گرما زده چرت می‌زدند، تَهِ بن بست جای ما بود. اوایل که یخمان آب نشده بود، چمباتمه می‌زدیم ته بن بستِ آقا ناصر از فوتبال حرف می‌زدیم بعدها شدیم سه جفت چشم که چین و شِکَنِ زن های محل را می‌پاییدیم. بس که برای زن های محل نان خریده بودیم، زنبیلِ خرید اینور و آنور کرده بودیم ،ماشین مردها را دستمال کشیده بودیم و در صف عزای محرّم زنجیر بر سر و کله مان کوبیده بودیم، کسی گمان نمی کرد اینطور بارآمده باشیم. مینا زن همسایه ی دیوار به دیوار خانه‌ی مرتضی و پروانه دخترِ بیوه‌ی حاج ناصر را در کامِ هیولای حسرت سازِ جسم تازه بالغ مان می‌ریختیم و مانند سیگارهای پنهانی به درون خیالاتمان می‌کشیدیم. از حرف زدن در باره این زنها چنان نشئه می‌شدیم که ته بن بست آقا ناصر برای ما سه نفر حکم عشرتکده پیدا کرده بود. در همان تابستان داغ بود که اولین داغِ جدّی حیات بر دلم نشست. در همان حالت چمباتمه ی ته بن بست روی پله پادری خانه مرتضی نشسته بودم که چشمم به موهای بلند صبا افتاد. انگار نه انگار که بارها او را در لباس مدرسه در کوچه دیده بودم. بر آمدگی پستان‌ها و موهای بلندش او را متفاوت از یک دختر بچه مدرسه‌ای نشان می‌داد. از همان لحظه برای اینکه توجه دو دوست دیگرم به او جلب نشود، آنطور که توجه من جلب بود، چه بیچارگی‌ها که نکشیدم، دوست نداشتم او هم ورقِ بازیِ بلوغ ما بشود. می‌دانستم او با مینا زن همسایه و پروانه دختر حاج ناصر متفاوت است. می‌دانستم او در کنار آن دو زنِ دیگر نمی‌گنجد. ولی توضیحی برای علت آن حال و هوای عجیب در درون خودم پیدا نمی‌کردم .از همان نوجوانی و از همان بار اولی که صبا را بی روسری دیدم، فهمیدم که بعضی چیزها در زندگی هست که آدمی هرگز توضیحی برای آن پیدا نمی‌کند اما می‌داند که آن چیز وجود دارد، واقعی تر از هر واقعیتی وجود دارد، حتی از خود آدم هم واقعی‌تر است. شلوار پلیسه‌دار با جیب های خالی، پیراهنی که شانه‌هایش روی بازوهایم گریه می‌کرد، به اضافه یک اندام استخوانی و صورتِ پر از جوش و لک، ترکیبی از من ساخته بود که خودم هم علاقه‌ای به آن نداشتم. تابستان های بلوغ من اینگونه گذشت، ته بن بست آقا ناصر روی پله پادری خانه، بعد از ظهر یک روز تابستانی که خورشید تمام زورش را می‌زند تا آدم را بچزاند، عاشق شدم..... به هیچ کس هم نگفتم حتی به چشمهای خودِ صبا در انگشت شمار دفعاتی که در کوچه روبروی هم ظاهر می‌شدیم ... تا ما به سن برسیم و آدم حساب بشویم، صبا را هم باد برد. او رفت پی بختش، لابد مثل بیشتر ما که پدر و مادر سوار قالی سرنوشت مان می‌کرد، او هم رفت پی بختش .... نمی دانم اگر فرصت حرف زدن شبانه با او را داشتم، اگر او را در آغوش می‌کشیدم و می بوسیدم شاید من هم می‌توانستم کسی را به قتل برسانم...

عشق نوجوانی نسل من غالبا این شکلی است، کشتنِ عشق و دفن درونِ خویشتن ...
@kherad_jensi
@IRANSOCIOLOGY