♦️نقد محتوایی انتخاب‌های ادبی خنیاگر بزرگ /۲

👆۳. شاهد دیگر خواندن ابیاتی از حافظ توسط شجریان در اثری به نام "سایه‌ی بید" (اجرای خصوصی با پرویز مشکاتیان در هشتم و نهم آذر ۱۳۶۳) است که این ابیات قدر کنش صالح آدمی را ناچیز می‌شمارند و معیارهای اخلاقی داوری در باره‌ی کنش‌ها را بر مبنای نوعی تقدیرگرایی ازل‌گرایانه بی‌اعتبار می‌شمارند:

"ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت

بر عمل تکیه مکن خواجه که در روز ازل
تو چه دانی قلم صنع به نامت چه نوشت"

برای پرهیز از اطناب، به همین سه مورد بسنده می‌کنم، اما تردید ندارم که مواردی از این قبیل بسی بیش از این است.

🔻باری، تنها چیزی که در کار و بار شجریان مرا متاسف ساخته همین امر بوده است. اگر او را می‌دیدم جسارت می‌کردم و این نکته را با وی در میان می‌گذاشتم.

🔻لذت نیوشیدن آواز استادی چون شجریان هر بار که به ابیاتی نظیر ابیات فوق می‌رسد، ناگهان دود می‌شود و به هوا می‌رود. کسی که واجد تفکر انتقادی باشد، درمی‌یابد که چه می‌گویم.

🔻از همین روی برآن‌ام که لازم است تمامی خواننده‌گان کشور، از مشاوری اندیشه‌مند و اندیشه‌شناس برخوردار باشند.


حسن محدثی گیلوایی
۲۳ مهر ۱۳۹۹

#شجریان

#فرهیختگان، ندای آگاهی