چرا نباید سیاسیون در روشهای درمان محیط زیست مداخله کنند؟
اولین روزهای طغیان پروانه برگخوار فعالان محیط زیست از دانشگاهیان برای حل مشکل کمک خواستند.
چرا؟ زیرا حل این مشکل با کمک راه حلهای پایدار و دانش بوم شناسی، حشره شناسی، جنگل و گیاه شناسی ممکن است نه با محلول‌پاشی و سم پاشی و راه حلهای آسیب زا.
رسانه ها خبر از مداخله سیاسیون و اختصاص 40 میلیارد تومان اعتبار برای محلول‌پاشی خبر می دهند که تعجب متخصصان و فعالان محیط زیست را برانگیخته است.
چرا دانشگاه و دانش تخصصی باید مداخله کند؟
برای حل این نوع بلایا فرضیه های متعدد بررسی می کند؛ می‌داند که نیاز به ارزیابی ریسک، مطالعه میدانی علت طغیان، روشهای دفع بیولوژیک و در نهایت بازسازی دارد. بدیهی است که این نوع بلایا راه حلهای فوری ندارند، اما راه حلهای پایدار میان مدت آینده آنها را برای همیشه تضمین می کند.
این توضیحات دکتر آخانی قابل تأمل است.
✅ برای یک بوم شناس سخت نیست پیش بینی کند که چه اتفاقی می افتد. یک پروانه کاملا بومی زاگرس با میزبان اختصاصی بلوط زیاد شده است.
اینکه چرا زیاد شده می توان فرضیه های متعددی را مطرح کرد. چنین طغیان هایی در جمعیت حشرات امری کاملا عادی است و بارها در طبیعت مشاهده شده است. این پروانه اصلا کشنده نیست و باعث یک خزان موقت در درخت می شود.
اکوسیستم‌های بزرگ دارای دو ویژگی مهم Resilience (انعطاف پذیری) و Redunancy (وفور) هستند. در حالت اول با داشتن جنبه های متعدد تنوع زیستی قادر هستند که سلامت خود را حتی در مقابل تغییر اقلیم حفظ کنند. در حالت دوم اجزای آن آنقدر وفور دارد که بقای طولانی مدت را تضمین کند.
بزرگنمایی مشکل پروانه Leucoma wiltshirei و انتخاب روشهای پر خطر استفاده از سموم شیمیایی و بیولوژیکی هیچ کمکی به حل مشکل نخواهد کرد. من درک می کنم که هر اتفاقی که می افتد بلاخره هستند عده ای که دوست دارند از آن فرصتی برای فروش محصول خود ایجاد کنند. این ماهیت سرمایه داری آنهم سرمایه داری ناسالمی است که در کشور ما ریشه دارد و محیط زیست را همیشه قربانی کرده و گاهی هم اگر دم از محیط زیست می زند بیشتر سبز شویی است. بودجه هایی که باید صرف مدیریت درست محیط زیست، بخصوص توانمندی جوامع محلی شود به بهانه سد، ریزگرد و حالا مبارزه با پروانه به سمت حساب هایی در تهران و یا شرکت های خارجی هدایت شود. قصد من اتهام زنی نیست. من واقعیتی را بیان می کنم که همه شما شاهد و ناظرید که در شهری مثل تهران که قوی ترین سیستم اتوبان را شاید در جهان داشته باشد، هنوز زباله هایش به روش بدوی جمع شده و تفکیک آن توسط کودکان کار صورت می گیرد.
دوستانی که حسن نیت دارند باید اول به ارزیابی ریسک معتقد باشند و دوم بدانند که مشکلات محیط زیست امروز ما حاصل رد پاهایی است که ما با دخالت های رادیکال ایجاد کردیم. لذا باید بسیار محتاطانه در مورد ورود یک اِلمان خارجی برای حل یک مشکل داخلی به محیط طبیعی رفتار کنیم. یک جنگل بزرگ، یک باغ نیست. پارامترهای تعیین کننده در آن بسیار زیاد و پیچیده است. راه حل های فنی برای چنین مشکلات پیچیده ای تحت هیچ شرایطی قابل پذیرش نیست. دلیل آن کاملا روشن است؛ ما هنوز صورت مسئله را نمی دانیم. با کمی صبر بلوط ها بازهم بر می گردند. برای سال آینده و سال های آینده برنامه ریزی کنید تا انشالله با قرق جنگل های بلوط را دوباره سرزنده کنیم.
©@RuralWomenIssues
اولین روزهای طغیان پروانه برگخوار فعالان محیط زیست از دانشگاهیان برای حل مشکل کمک خواستند.
چرا؟ زیرا حل این مشکل با کمک راه حلهای پایدار و دانش بوم شناسی، حشره شناسی، جنگل و گیاه شناسی ممکن است نه با محلول‌پاشی و سم پاشی و راه حلهای آسیب زا.
رسانه ها خبر از مداخله سیاسیون و اختصاص 40 میلیارد تومان اعتبار برای محلول‌پاشی خبر می دهند که تعجب متخصصان و فعالان محیط زیست را برانگیخته است.
چرا دانشگاه و دانش تخصصی باید مداخله کند؟
برای حل این نوع بلایا فرضیه های متعدد بررسی می کند؛ می‌داند که نیاز به ارزیابی ریسک، مطالعه میدانی علت طغیان، روشهای دفع بیولوژیک و در نهایت بازسازی دارد. بدیهی است که این نوع بلایا راه حلهای فوری ندارند، اما راه حلهای پایدار میان مدت آینده آنها را برای همیشه تضمین می کند.
این توضیحات دکتر آخانی قابل تأمل است.
✅ برای یک بوم شناس سخت نیست پیش بینی کند که چه اتفاقی می افتد. یک پروانه کاملا بومی زاگرس با میزبان اختصاصی بلوط زیاد شده است.
اینکه چرا زیاد شده می توان فرضیه های متعددی را مطرح کرد. چنین طغیان هایی در جمعیت حشرات امری کاملا عادی است و بارها در طبیعت مشاهده شده است. این پروانه اصلا کشنده نیست و باعث یک خزان موقت در درخت می شود.
اکوسیستم‌های بزرگ دارای دو ویژگی مهم Resilience (انعطاف پذیری) و Redunancy (وفور) هستند. در حالت اول با داشتن جنبه های متعدد تنوع زیستی قادر هستند که سلامت خود را حتی در مقابل تغییر اقلیم حفظ کنند. در حالت دوم اجزای آن آنقدر وفور دارد که بقای طولانی مدت را تضمین کند.
بزرگنمایی مشکل پروانه Leucoma wiltshirei و انتخاب روشهای پر خطر استفاده از سموم شیمیایی و بیولوژیکی هیچ کمکی به حل مشکل نخواهد کرد. من درک می کنم که هر اتفاقی که می افتد بلاخره هستند عده ای که دوست دارند از آن فرصتی برای فروش محصول خود ایجاد کنند. این ماهیت سرمایه داری آنهم سرمایه داری ناسالمی است که در کشور ما ریشه دارد و محیط زیست را همیشه قربانی کرده و گاهی هم اگر دم از محیط زیست می زند بیشتر سبز شویی است. بودجه هایی که باید صرف مدیریت درست محیط زیست، بخصوص توانمندی جوامع محلی شود به بهانه سد، ریزگرد و حالا مبارزه با پروانه به سمت حساب هایی در تهران و یا شرکت های خارجی هدایت شود. قصد من اتهام زنی نیست. من واقعیتی را بیان می کنم که همه شما شاهد و ناظرید که در شهری مثل تهران که قوی ترین سیستم اتوبان را شاید در جهان داشته باشد، هنوز زباله هایش به روش بدوی جمع شده و تفکیک آن توسط کودکان کار صورت می گیرد.
دوستانی که حسن نیت دارند باید اول به ارزیابی ریسک معتقد باشند و دوم بدانند که مشکلات محیط زیست امروز ما حاصل رد پاهایی است که ما با دخالت های رادیکال ایجاد کردیم. لذا باید بسیار محتاطانه در مورد ورود یک اِلمان خارجی برای حل یک مشکل داخلی به محیط طبیعی رفتار کنیم. یک جنگل بزرگ، یک باغ نیست. پارامترهای تعیین کننده در آن بسیار زیاد و پیچیده است. راه حل های فنی برای چنین مشکلات پیچیده ای تحت هیچ شرایطی قابل پذیرش نیست. دلیل آن کاملا روشن است؛ ما هنوز صورت مسئله را نمی دانیم. با کمی صبر بلوط ها بازهم بر می گردند. برای سال آینده و سال های آینده برنامه ریزی کنید تا انشالله با قرق جنگل های بلوط را دوباره سرزنده کنیم.
©@RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment