لطف‌الله نجفی‌زاده که ظریف را آچمز کرد، خیلی از خبرنگاران ایرانی گفتند که اگر آنها هم جای او بودند حتی بهتر می‌توانستند وظیفهٔ خبرنگاری‌شان را ادا کنند. راست نمی‌گفتند. بیشتر خبرنگارهای ایرانیِ دنیای آزاد می‌ترسند و حتی در برابر جعل حقیقت و خرق اخلاقیات همکارانشان سکوت می‌کنند. کمتر پیش می‌آید که خبرنگاران مستقل‌ترِ ایرانی، جسورانه پشت مردم بایستند و فعالانه دروغ‌پردازی همکارانِ دست‌نشانده‌شان در رسانه‌های دیگر را به چالش بکشند. تأکید دارم روی «فعالانه»، چون گاهی از سر رفع مسئولیت، در حد توییتی گُنگ یا نوشته‌ای بی‌منظور با آن سرسپرده‌ها مخالفت می‌کنند. خبرنگار باید بداند که مسئولیتش چیست و شغلش فقط وسیلهٔ امرار معاشش نیست و اگر بترسد نباید در خط مقدم مقابله با جعلیات و تبلیغات بایستد؛ همانطور که یک ارتشی حق ندارد در خط مقدم جبهه بترسد. پاسخ دهید که چرا سرسپردگانِ رسانه‌ای جمهوری اسلامی بدون هیچ هراس یا چالشی، از مبادی رسمی رسانه‌ای به مخالفان ج.ا انگ‌های دروغین نسبت می‌دهند، اما جوابی نمی‌گیرند. چرا رسانه‌ها، ادعاهای بی‌سند آنان را نشر می‌دهند اما برای به چالش کشیدن آن ادعاها، حرفه‌ای می‌شوند و سند طلب می‌کنند؟ مردم از خبرنگارانی که مدعی‌اند به جایی وابسته نیستند انتظار دارند تا در صف‌آرایی مقابل دستگاه پروپاگاندا تنهایشان نگذارند. اگر فکر می‌کنید شجاعت کافی برای استفاده از قلمتان را ندارید، آن را به دیگری وا نهید و پیشهٔ دیگری اختیار کنید. نمی‌توانید در آن جایگاه باشید و عافیت بطلبید.

عجیب زاده