جودیت باتلر در "قابهایی از جنگ" مینویسد که حکومت‌های توتالیتر با غیرقابل سوگ‌کردن قربانیان سعی میکنند آنها را از دایره انسانیت خارج کنند. گویی مرگشان نباید دیده شود. نامشان نباید گفته شود و فقدانشان نباید به حافظه جمعی راه پیدا کند. این حکومت‌های توتالیتر هستند که مشخص میکنند چه جان‌هایی ارزش سوگواری کردن دارند و چه جان‌هایی نه.
آنها میکوشند نه تنها مخالفین خود را حذف فیزیکی کنند که با غیرقابل سوگ کردنشان، یاد و خاطره آنها را هم از بین ببرند و مانع راه یافتن آنها به خاطره جمعی شوند.
باتلر میگوید حکومت‌های دیکتاتوری، با محروم کردن گروه‌های خاص از حق سوگواری، خشونت سیستماتیک را تداوم میبخشد. خشونتی که از گلوله شروع میشود و به روان، حافظه و آینده
جامعه چنگ می‌اندازد.
اینجاست که سوگ و سوگواری‌کردن برای بسیاری از بازماندگان و خانواده‌ها که عزیزی را از دست داده‌اند، تبدیل به نوعی مبارزه میشود. آنها سعی میکنند با روش‌هایی که هیچ قرابتی به سوگواری آن جلادینی که سوگوارشان کرده‌اند، ندارد. آنچه امروز در ایران از سوی خانواده‌های سوگوار میبینیم. آمیخته شدن سوگ و رقص باهم.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing