✳️ پزشکان وقتی که می نویسند
تعدادی از بزرگ¬ترین نویسندگان و شاعرانِ دنیا پزشک بوده¬اند. یکی از آنها آنتون چخوفِ روسی است، که در قرنِ نوزدهم می زیست. چخوف در طیِ عمرِ کوتاهِ خود، که ۴۴ سال بیشتر نبود، هم طبابت می کرد هم می نوشت. او صدها داستانِ کوتاه و بیش از بیست نمایشنامه نوشت که بسیاری از آن ها به راستی از شاهکارهایِ نوعِ خود است. نویسندۀ دیگری که پزشک بود آرتور کانُن دویْلِ انگلیسی و خالق شِرلوک هُلْمزْ است. دویْل در نیمۀ دومِ قرنِ نوزدهم و نیمۀ اولِ قرن بیستم می زیست. آن وقت چندتا از غول هایِ ادبی که پزشک بودند در قرن بیستم ظهور کردند. یکی از اینها جیمز جویْس است که چنان ادبیات و دنیایِ رمان را زیر و رو کرد که حالا دیگر کلِ ادبیات دنیا را به دو دورۀ قبل از جویس و بعد از جویس تقسیم می کنند. او رمانی دارد به نام فینِگانْز وِیْک که البته چون با سبکِ خاصی نوشته شده است خواندنش خیلی سخت است، و ترجمه اش حتی شاید غیر ممکن است. جویس در این کتاب خواسته است کتابِ مقدسِ دنیایِ رمان یا کتاب مقدس خودش را بنویسد. برای همین است که اشاره ها و تلمیحاتِ زیادی به تمام کتاب های مقدس دنیا هم در آن هست. اشارات و نقل قول های قرآنی-اش ظاهراً یک صد و چهارده مورد است. حتی یکی از ابیاتِ شاهنامه هم در آن هست. جویس طبابت را رها کرده بود و فقط می نوشت. یکی دیگر از غول های ادبیِ قرن بیستم، که تا آخرِ عمرش طبابت هم می کرد، لوئی-فردینان سلینِ فرانسوی است. او خالق رمانِ سفر به انتهای شب است، که بدون شک یکی از بزرگ¬ترین رمان های دنیاست. سلین که طرفدارِ هیتلر هم بود، بعد از جنگ جهانیِ دوم چندین سال در زندانِ متفقین به سر برد. نثرِ بسیار زیبا و در عین حال تندی دارد. به خاطرِ همین، دشمنانِ بسیاری در میان نویسندگان و روشنفکران فرانسوی داشت. یکی دیگر از این نوع فرانسوی ها که درسِ طب خواند اما طبابت را رها کرد و شاعری و نویسندگی را انتخاب کرد آندره برُتون است، که بنیانگذارِ مکتبِ سوررئالیسم و رهبرِ جنبشِ آن بود. برُتون دانشجوی پرفسور بابَنْسْکیِ مشهور بوده است. بابَنْسْکی آیندۀ درخشانی برای او در دنیایِ طب پیش بینی کرده بود. با این حال طب را رها کرد و نویسندگی و شاعری را انتخاب کرد. او خالقِ رمانِ مشهورِ نادیا است، که من آن را ترجمه کرده ام. در ایرانِ خودمان هم کم نبوده اند نویسندگان و شاعرانی که پزشک بوده اند.
از برکت وجود تلگرام گاهی با بعضی از این نوع پزشک ها می توانم آشنا شوم. پزشکانی که هرچند معلوم است وقت چندانی برای نوشتن ندارند، اما همان یادداشت های عجولانه¬ای که گاهی می نویسند، یا شعرهایی که می گویند، نشان از این دارد که اگر بنویسند یا شعر بگویند، نویسنده و شاعر خوبی هستند.
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan