حدود بینالنهرین( یا میان دو رود) نزدیکترین جا به یونان و بیزانس بود و همین باعث رشد و شکوفایی بیشتر این مناطق از لحاظ فرهنگی و هنری شد. در واقع تا پیش از اسلام مکتوبات و هنر خاصی در منطقه تحت تسلط هخامنشیان و ساسانیان دیده نمیشود و تمام مکتوبات آن زمان هم بعد از اسلام به انجام رسید.
پایان سخن و نکته پایانی:
آنچه که از ایرانیت و خون ایرانی و نژاد و کشتار و بیرحمی اعراب در فضای سرگرمی دیده میشود هیچ سندیت تاریخی ندارد. کشوری به نام ایران در این حد و فاصل هیچگاه نبوده کسی هم مدعیاش نشده تا همین صده اخیر. از نظر ژنتیکی هیج تفاوت خاصی هم بین شخص تهرانی با بغدادی و الی آخر دیده نمیشود( این تجربه را ایرانیان مسافر با کشورهای دیگر و شباهت زیاد بین خود و اعراب حتما داشتهاند) آنچه که از دل تاریخ بیرون میآید این بخش از امپراطوری ساسانی( یا حتی هخامنشی) مثل دیگر مناطق( افغانستان و عربستان و عراق و مصر) فقط بخشی از امپراطوری بوده نه مرکز و محوریت. از طرف دیگر حتی میتوان گفت بخش اصلی و مهم ایالات ساسانیان و هخامشیان بینالنهرین بوده نه ایران امروز چرا که اقتصاد اصلی و ریشه تمدن از آن بخش شکل گرفته و به سمت اروپا گسترش یافته است.