هر روز اين مردم، همراه درد و رنج
فرزند ملا هم، خفته به روى گنج

تاريخ ما انگار، تكرار درد و ظلم
اين فقر طولانى،همواره با مردم

ما را به غم بستند،غمگين بهار ما
پاييز ما ممتد، سرما كنار ما

سالهاى تلخ و بد، اين سرزمين خسته
راه رهايي را، ديو ستم بسته

اين سفره مردم، از عشق خالى شد
گلهاى ما ميخكوب، بر دار قالى شد

پايان شب نزديك، فردا سحر داريم
خورشيد براى ما، از سایه بيزاريم

فردا براى ما، از تو فقط قبرى
اين ظلم مقدس نيست، تو خالق گبرى

اين خاك براى ما، اينجا سراى ما
هر گوشه يك كاوه، بشنو صداى ما

اين خاكِ ايران را، از غم جدا سازيم
با گاز اشک آور، هرگز نمى بازيم

با اين تمدن ما، از نو بپاخيزيم
از عمق اين فرهنگ، يك كاوه مى سازيم

@SepehrAzadi